Неодамна беше објавена поетската збирка „Крвавата книга“ на Фрањо Нагулов. Песните во книгата се движат меѓу сеќавањата на мајката, митопоетските импулси и некоја временски неопределена сегашност (иако некои песни се однесуваат на четиригодишното создавање на збирката); мајката, болна и стара, неизбежно ни се чини дека умира, таа е сеприсутна во тие песни. И навистина, се чини дека „Крвавата книга“, преку својата мајчинска/мајчинска поетика и политика како чистилиште, преку своето неуморно кинење на самиот субјект и фигурата на мајката, го отелотворува духот на поразот, но и дискурсот на генерацијата. Таа постои како сеприсутен феномен, атмосфера што го прогонува и иритира односот син-мајка и пејзажот, без историја, како митопоетски простор на безвременско и повторено циклично повторување на насилството во кое, иронично, имаме слобода да пишуваме за него.
Фрањо Нагулов е роден во 1983 година во Винковци. Студиите по библиотекарство и хрватски јазик и литература ги завршил во Осиек. Досега има објавено единаесет збирки поезија, две е-книги за поезија, три романи, две сценарија за играни филмови и една студија за поезијата на Бранко Малеш. Добитник е на шест награди за литература и книжевна критика, застапен е во неколку панорами и антологии, а преведен е на англиски, германски и на словенечки јазик. За поетската збирка „Крвава книга“ е добитник на наградата Владимир Назор. Објавувал поезија и книжевна критика во голем број книжевни списанија, специјализирани портали и специјализирани програми на Третата програма на Хрватското радио. Живее во Винковци.
Поетската збирка „Крвава книга“ е добитничка на големата награда „Владимир Назор“ за 2025 година. Препевот на поетската збирка е на Сашо Огненовски, а книгата е во издание на „Перун артис“ од Битола.
