ФУДБАЛ
- Приказната за едно светско првенство понекогаш не се појавува дури ни на самото утро на финалето, а камоли по една третина од групната фаза еден месец претходно, пишува „Скај спорт“
Додека многу од големите репрезентации и големи имиња веќе оставија свој белег на фудбалското Светско првенство (СП) годинава, други почнаа бавно. Но прерано е да се прогнозира, само погледнете ја историјата на овој познат стар турнир, пишува „Скај спорт“. Никогаш повеќе од овој пат, по групната фаза ќе останат 32 репрезентации, колку што беа вкупно вклучени на претходните мундијали. Она што ќе се случи во осмиот натпревар, а не првиот, ќе диктира кој тим ќе го освои познатиот трофеј, пишува „Скај спорт“.
Светските првенства се епски, а историските лекциите се таму. Најсвежо, се разбира, е дека актуелниот шампион Аргентина загуби од Саудиска Арабија во нивниот прв натпревар на СП во Катар во 2022 година, а Шпанија, исто така, загуби од Швајцарија во 2010 година. Тоа се два од претходните четири победници на светско првенство што го загубија својот прв натпревар. Овој детаљ е индикација дека дури и во текот на СП, селекциите можат да еволуираат и да се покажат на сцената. Селекторите наоѓаат решенија, понекогаш одговорите едноставно се појавуваат сами, играчите ги искористуваат своите можности…
Алексис Мек Алистер не го почна првиот натпревар на Аргентина во 2022 година, но беше играч на натпреварот до третиот, истиот натпревар во кој Енцо Фернандез и Хулијан Алварез првпат беа во почетната постава. Сите тројца беа клучни за конечниот триумф на репрезентацијата. Таа репрезентација на Шпанија во 2010 година сфати дека ѝ се потребни истрчувањата на Педро во задниот дел за да го растегне противникот, со што отпадна Давид Силва. Историјата на светските првенства има толку многу примери за победници што изгледаат многу поинаку до крајот на турнирот.
Сер Џеф Херст веројатно е најпознатиот пример, откако тој не заигра сѐ до четврт-финалето, кога влезе за да го замени повредениот Џими Гривс (подоцна постигна хет-трик во финалето). Но од мајсторската класа на Бразил во 1970 година составот на победниците не бил ист за првиот натпревар како и за финалето на соодветното светско првенство.
За Западна Германија, во 1974 година, Рајнер Бонхоф влезе и беше клучен во поставувањето на победничкиот гол во финалето. Четири години подоцна, Аргентина ги смени двете крила, а еден од нив, Даниел Бертони, го постигна голот со кој ја запечати победата со 3-1 во финалето. Италија ги смени составот и формацијата на Светското првенство во 1982 година, откако не победи во ниту еден од своите натпревари во првата групна фаза. Паоло Роси, пак, ги освои „Златната копачка“ и „Златната топка“ тоа лето во Шпанија и покрај тоа што не постигна гол во ниту еден од првите четири натпревари на репрезентацијата на Италија.
Легендарниот триумф на Аргентина во 1986 година беше посветен на Диего Марадона и начинот на кој Карлос Билардо го изгради тимот околу него, но дури и тоа беше систем што се разви во Мексико, а не претходно. Влегувајќи во турнирот, тие воопшто не беа сметани за фаворити, пишува „Скај спорт“. Разговарајќи со Педро Паскули, напаѓач во тој состав, тој јасно го стави тоа до знаење.
– Медиумите во Аргентина не само што нѐ потценија туку велеа дека репрезентацијата е премногу слаба и нема шанси дури ни да излезе од групата – рече тој, пренесе „Скај спорт“.
Паскули го почна првиот натпревар за Аргентина, а тој и Хорхе Валдано беа пред Марадона. Тој играше и го постигна победничкиот гол во осминафиналето со Уругвај.
Но Билардо одлучи да го засили средниот ред за натпреварот со Англија.
– Мораше да жртвува напаѓач за да го направи тоа. Тој напаѓач бев јас. Непредвидливата промена на системот беше важна против Англија. Хектор Енрике, играч од средниот ред со дефанзивни вештини, го зазеде моето место, а Валдано отиде напред – изјави Паскули за „Скај спорт“.
Билардо и Аргентина останаа со новата формација 3-5-1-1 до победата над Западна Германија во финалето.
Новообединетата Германија, исто така, се насочи кон дефанзивна игра за време на успехот во Италија во 1990 година. Томас Бертолд почна меѓу тројцата играчи во одбраната, но заврши на позицијата крилен бек. Бразил дури и го смени својот капитен од Раи во Дунга за време на СП 1994. Франција почна со Тиери Анри во првите два меча во 1998 година, кој постигна три гола на тие натпревари. Всушност, тој беше најдобар стрелец на Франција на турнирот и настапи во сите шест натпревари пред финалето, но остана на клупата во финалето, пишува „Скај спорт“.
Жунињо го изгуби своето место во тимот на Бразил во 2002 година, а Клеберсон беше претпочитан до крајот на тоа Светско првенство. Италија смени четворица играчи во тимот во 2006 година. Марио Геце беше стартер на Мундијалот во 2014 година за репрезентацијата на Германија, но беше на клупата за финалето и сепак влезе во игра за да го постигне победничкиот гол во продолжението.
И тоа се само победничките репрезентации. Аргентина стигна до финалето во 1990 година откако загуби од Камерун во првиот натпревар. Салваторе Скилачи ја освои „Златната копачка“ тоа лето и покрај тоа што настапи за Италија до нивниот трет натпревар, пишува „Скај спорт“.
Потоа има и такви што горат силно пред да загубат. Бразил победи на ист број натпревари како Италија во 1982 година, но го загуби оној што беше важен, Данска го осветли Мексико во 1986 година пред да биде елиминирана, Аргентина одушеви во 2006 година, Холандија во 2014 година, но ниту една не стигна до финалето, пишува „Скај спорт“.
И дури и ако стигнете таму, наративот може да се промени пред вашите очи. Поентата е дека приказната за едно светско првенство понекогаш не се појавува дури ни на самото утро на финалето, а камоли по една третина од групната фаза еден месец претходно. Има многу време за шансите да исчезнат и за хероите да се откријат, пишува „Скај спорт“. Н.М.
