Гласот што ѝ даде достоинство на иднината
Некои актери го освојуваат кадарот со движење. На Патрик Стјуарт му беше доволно да проговори. Во неговиот длабок, прецизен глас имаше авторитет и чувство дека зад секој збор стои мисла. Со неговата смрт, на 86 години, сцената и екранот изгубија актер што и на најнеобичните измислени светови им даваше човечка тежина.
Роден во Јоркшир, Стјуарт го изгради занаетот во театарот и во Кралската шекспировска компанија. Светската слава ја стекна во зрелите години, како капетанот Жан-Лик Пикар во „Ѕвездени патеки: Следната генерација“ (Star Trek: The Next Generation). Во командниот мост на „Ентерпрајз“ го внесе искуството на актер што умее со збор, поглед и пауза да ја носи драмата.
Неговиот Пикар беше херој чија сила произлегуваше од способноста да сослуша, да размисли и да се посомнева во сопствената сигурност. Зад исправениот став се чувствуваа одговорноста и осаменоста на човек што одлучува за туѓи животи. Преку него, научната фантастика доби убедлив застапник на разумот и достоинството.
Слична тежина му даде на професорот Чарлс Ксавиер во „Икс-мен“ (X-Men), а во „Логан“ (Logan, 2017) ја изложи таа фигура на мудроста на старост, немоќ и страв. Секој миг на бистрина во неговата изведба стануваше драгоцен.
Неговата широчина се гледа и надвор од славните франшизи: од митските светови на „Екскалибур“ и „Дина“ до студената закана во „Зелената соба“ (Green Room, 2015). Истиот мирен глас што влеваше доверба можеше да предизвика ужас.
Ќе го паметиме на командниот мост, со поглед кон непознатото. Трајноста на таа слика доаѓа од човечноста што ја носеше во неа. Во средиштето на неговата иднина стоеше човек што размислува пред да ја издаде следната наредба.
