Филмови што ги очекуваме оваа и наредната година
- Во 2026 и 2027 година новите филмови на Сорентино, Ханеке, Андерсон и Коре-еда го враќаат авторскиот интегритет на големото платно
Во време кога светските киносали се преплавени со суперхерои, универзуми и бескрајни продолженија, вистинското авторско кино сè почесто се повлекува во тивок, но упорен отпор. Иако комерцијалната доминација на франшизите продолжува, 2026 и 2027 година најавуваат нови филмови од режисери чии имиња значат стил, интегритет и уметничка тежина. Тоа се наслови што нема да се мерат по благајните, туку по тоа колку долго ќе останат во гледачот.
Паоло Сорентино, италијанскиот режисер добитник на „Оскар“, се враќа со „Ла грација“, интимна драма за стареењето, моќта и илузијата на достоинството. Филмот се очекува како уште една визуелно раскошна, но емотивно воздржана медитација за човекот што одбива да прифати дека времето е единствениот непобедлив противник.
Од другата страна на Атлантикот, Пол Томас Андерсон го подготвува „Битката кај Бактан Крос“, историско-психолошка драма со Леонардо ди Каприо во главната улога. Авторот на „Ќе има крв“ и „Фантомска нишка“ и понатаму се движи низ темите на моќ, амбиција и внатрешна празнина, со филм што веќе се најавува како еден од најзначајните американски проекти на деценијата.
По подолга пауза, австрискиот режисер Михаел Ханеке се очекува со нов филм што повторно ќе ја отвори неговата препознатлива територија: студената анализа на насилството, вината и моралната рамнодушност на современото европско општество. Како и секогаш кај Ханеке, не станува збор за лесно гледање, туку за соочување.
Јапонскиот мајстор Хироказу Коре-еда продолжува со својата тивка, но длабоко човечка кинематографија. Неговиот нов проект повторно се очекува да се занимава со семејството, родителството и невидливите пукнатини во секојдневниот живот – теми што Коре-еда ги обработува со ретка нежност и прецизност.
Јужнокорејскиот режисер Парк Чан-вук се враќа со „Нема друг избор“, мрачен трилер во кој жанровската строгост се спојува со морална двосмисленост. Познат по визуелната дисциплина и психолошката тензија, Парк повторно го истражува просторот меѓу изборот и неговите последици.
Турскиот автор Нури Билге Џејлан, пак, останува верен на своето бавно и рефлексивно кино. Неговиот нов филм се очекува како уште една егзистенцијална студија за човекот заробен меѓу природата, општеството и сопствената совест, каде што тишината често зборува повеќе од дијалогот.
Во истиот контекст се вклопува и новиот проект на романскиот режисер Кристијан Мунџиу, еден од клучните автори на романскиот нов бран, кој повторно се очекува да ја соголи реалноста без патетика и без компромиси.
Конечно, Теренс Малик останува најголемата тајна. Иако деталите за неговиот нов филм се минимални, секое негово појавување зад камерата се доживува како кинематографски настан – духовен, поетски и трагачки.
Овие филмови нема да се рекламираат со спектакл, туку со доверба во љубителите на филмот. Тие не ветуваат бегство од реалноста, туку соочување со неа. Во години кога киното сè почесто личи на производ, овие автори потсетуваат дека филмот сè уште може да биде уметност.
