Неколку години, речиси секој викенд, се среќаваме. Ќе седнеме, ќе се замуабетиме, понекогаш ќе испиеме и по едно кафе.
Јас го знаев како човек кој ми велеше дека работел во МРТВ.
Толку.
Никогаш не ми кажа дека пред мене седи човекот чиј глас некогаш ја освојувал Македонија. Никогаш не ми кажа дека е пејач. Никогаш не се пофали со своето минато.
А јас, дури сега, копајќи по интернет, почнав да откривам кој човек всушност седи до мене.
И останав без зборови.
Диме Поповски.
Човек кој се смета за еден од најголемите, а според многумина и најубавиот машки глас што Македонија го имала во XX век.
Човек кој пеел на големите фестивали, човек чии песни некогаш ги знаела цела Македонија, човек кој потоа продолжил да создава во телевизијата, филмот, документаристиката и фотографијата.
И јас сум искрено среќен и горд што со години можам да седам, да разговарам и да пијам кафе со таков човек.
Но истовремено…
Ме фаќа срам.
Ме фаќа срам кога ќе сфатам колку малку денес знаеме за луѓето кои ја создавале нашата култура.
Прашајте денес едно младо момче или девојка кој е Диме Поповски.
Колкумина ќе знаат?
А прашајте ги кој е Род Стјуарт.
Веројатно ќе знаат.
И тука не е проблемот во Род Стјуарт.
Проблемот е што ние дозволивме нашите Род Стјуарти да бидат заборавени.
Луѓе кои пееле на македонски јазик.
Луѓе кои создавале македонска музика.
Луѓе кои со својот талент ја претставувале Македонија.
Луѓе кои оставиле нешто зад себе.
А денес нивните имиња полека исчезнуваат од нашата меморија.
Каде се нивните песни?
Каде се нивните приказни?
Каде се архивите?
Каде се емисиите?
Каде е системот што ќе им ги доближи нивните дела на новите генерации?
Како сакаме младите да ја сакаат Македонија, ако не им ги покажеме луѓето што ја создавале?
Не се гради љубов кон една земја само со знаме и празнични говори.
Се гради кога ќе знаеш кој бил пред тебе.
Кога ќе ги слушнеш песните на оние што пееле пред тебе.
Кога ќе ги видиш фотографиите на оние што гледале пред тебе.
Кога ќе ги запознаеш уметниците кои со својот живот и талент оставиле дел од Македонија во времето.
Затоа ова не е само приказна за еден пејач.
Ова е приказна за нашата заборавена култура.
За луѓето кои некогаш биле ѕвезди, а денес поминуваат покрај нас без некој да знае што оставиле зад себе.
И денес, кога ја имам неговата фотографија пред мене, гледам нешто повеќе од лик.
Гледам човек кој носи едно време во себе.
Диме Поповски.
Еден од оние луѓе за кои треба да знаеме.
Не за да му се поклонуваме на минатото.
Туку за да не го заборавиме.
Зашто народ кој ги заборава своите уметници, полека ја заборава и сопствената душа.
А јас сум среќен што човекот со кој со години пијам кафе денес го гледам со сосема други очи.
И уште повеќе сакам оваа приказна да стигне до оние кои никогаш не слушнале за него.
За да дознаат кој бил Диме Поповски.
И можеби, барем за миг, да ја почувствуваат Македонија преку неговиот глас.
