Како да станете астронаут
- Двете основни барања што американската вселенска агенција ги поставува за да се пријавите за астронаут се да сте американски државјанин и да имате магистерска диплома во областа на природните науки. Покрај тоа, кандидатите мора да бидат во добра физичка форма и способни да ги поминат сите тестови на физичка способност
Откога НАСА ја собра првата класа астронаути во 1959 година, повеќе од 350 луѓе успеале да го остварат својот сон и да се искачат во вселената. Ени Меклијан, астронаутка на НАСА, ги резимираше критериумите што агенцијата ги очекува од идните вселенски патници: „Бидете приспособливи, сигурни, упорни и фокусирани на деталите“.
За време на вселенската трка од периодот на Студената војна помеѓу Америка и Советскиот Сојуз, кој прв ќе оди и ќе истражува во вселената, војниците беа првите кандидати да станат астронаути. До денес сите 12 астронаути што чекореле по Месечината биле бели. Сепак, со текот на времето, НАСА се менува, па вклучува и жени и астронаути со темна боја на кожата.
Двегодишен тренинг-курс
По процесот на селекција, кандидатите за астронаути на НАСА поминуваат двегодишен тренинг-курс за да станат квалификувани астронаути. Вселенската агенција ги обучува астронаутите во различни средини, вклучувајќи огромни базени и жешки пустини, за да ги тестира нивната храброст и способности. За да се подготват за излез во отворена вселена надвор од вселенскиот брод, астронаутите тренираат под вода во големи затворени базени.
Пливањето во базен симулира микрогравитација или бестежинска состојба, кои ќе ги искусат за време на престојот во вселената. НАСА спроведува најсовремена обука за прошетка во вселената во Лабораторијата за неутрална пловност во вселенскиот центар „Џонсон“ во Хјустон. Во огромниот базен – кој содржи 6,2 милиони галони вода – е потопен делумен модел на Меѓународната вселенска станица, така што астрономите можат да вежбаат користење инструменти во средина слична на состојба без гравитација.
Програмата за истражување со намалена гравитација започна во 1959 година. Астрономите тренираат летајќи со авион, кој со маневри постигнува нулта гравитација, познат како „комета за враќање“. Кога авионот изведува низа нагли стрмни подеми и остри нуркања, патниците во авионот имаат 25 секунди нулта гравитација, објаснуваат инструкторите на НАСА.
Астронаутите учат техники за преживување
Програмата со текот на годините вклучи неколку типа на авиони, вклучувајќи го и „КЦ-135А“, кој беше пензиониран во 2004 година. Во 2008 година приватната компанија „Зеро гравити“ започна да изведува операции со нулта гравитација за вселенската агенција. Авионот исто така служи како лебдечка лабораторија.
Истражувачите на овие летови спроведуваат медицински истражувања и експерименти поврзани со болести од движење, бидејќи маневрите на авионот слични на возење ролеркостер често предизвикуваат гадење.
Од првобитната екипа на „Меркур 7“ во 1959 година, астронаутите на НАСА научија техники за преживување, во случај да мораат да извршат итно слетување во некоја оддалечена област. Во 1964 година астронаутите на „Аполо 11“ отпатуваа во Невада и поминаа три дена во жешката сува пустина за да вежбаат преживување. Тие носеа облека изработена од падобран, кој лади на пустинската жега. Како дел од обуката за мисијата „Артемис“ на Месечината, вселенската агенција објави дека ќе спроведе две теренски обуки во пустината Аризона – која е најслична на Месечината.
За време на вселенската трка, астронаутите тренираа на тренажер со 30 вртења во минута. Уредот е дизајниран за астронаутите да вежбаат на дезориентирано возење што би го искусиле во вселенско летало, кое неконтролирано се врти низ вселената.
