ВЕЛОСИПЕДИЗАМ
- Тоа не е најдолгата од класиците во велосипедизмот, а и нема планини за искачување. Но тоа не е поентата. Првпат одржана во 1896 година, токму непопустливата калдрма остави некои од најдобрите возачи во светот и нивните велосипеди крвави и скршени
Добредојдовте во Пеколот на Северот (L’Enfer du Nord), како што е позната најбруталната велосипедска трка, Париз-Рубе. Со 260 км тоа не е најдолгата од класиците во велосипедизмот, а и нема планини за искачување. Но тоа не е поентата. Првпат одржана во 1896 година, токму непопустливата калдрма остави некои од најдобрите возачи во светот и нивните велосипеди крвави и скршени. Легендата, четирикратниот победник на Тур де Франс, Тадеј Погачар победил на секоја трка што вреди да се победи во велосипедизмот, но не може да победи во Рубе, пишува „Би-би-си“. А 30-те сектори калдрма по должината на античката рута го победија Словенецот вторпат неодамна, кога беше поразен од Белгиецот Ваут ван Аерт во легендарниот велодромски спринт на оваа трка.
– Би ја опишала калдрмата како некој да решил да фрли куп калдрма и да види каде паднала, а некако тоа е опишано како пат. Помислете на најтешкиот физички напор што некогаш сте го направиле на велосипед, а потоа истовремено да ве тресат до тој степен што дури и мускулите на прстите ве болат. Тоа е малку како да држите пневматска дупчалка додека возите велосипед што е можно побрзо – вели Лизи Дењан, која остави крв на својот велосипед кога го освои првото женско издание во 2021 година, пишува „Би-би-си“.
Посветена група волонтери ја поминуваат годината пред трката одржувајќи ја калдрмата за да се обидат да ја одржат патеката безбедна, а воедно да се осигурат дека уникатниот профил останува. Подготовката на рутата вклучува употреба на кози за да се истреби вегетацијата што се пробива низ камењата, особено на застрашувачкиот сектор низ шумата Аренберг, тежок спринт по асфалт, кој е секогаш опасен, често лизгав и засекогаш полн со проблеми. Времето исто така никогаш не помага, ако врне, тоа е речиси невозможно мочуриште, со безброј напуштени места, ако е суво, прашината ќе ве фати, поттурната од натпреварувачите и парадата од тимски автомобили и мотоциклисти, предизвик е да се дише, а камоли да се види.
Четирикратниот победник на Тур де Франс, Крис Фрум, ја мразеше, возеше еднаш и не ја заврши трката, трикратниот шампион Грег Лемонд успеа да го освои 4. место, за двократниот победник на Тур де Франс, Јонас Вингегор, е поверојатно да извози рели Париз-Дакар, пишува „Би-би-си“. Имаше и такви што победуваа на двете, вклучувајќи ги Бернар Ино и често именуваниот за најголем велосипедист Еди Меркс, но дури ни тие не беа најдобри кога стануваше збор за оваа трка. Таа им припаѓа на моќните класични возачи што не можат да одат преку планини ден по ден, но кои можат подолго и посилно во текот на еден епски ден тркање, пишува „Би-би-си“.
– Секојпат кога се обидував да нападнам, нозете повеќе не ми беа најсилни и Ван Аерт секогаш возеше зад мене – рече Погачар, кој сме навикнати да победува на трки со неколку минути разлика, пренесе „Би-би-си“.
За Ван Аерт, пак, познат на многумина како „најљубезниот човек во велосипедизмот“, тоа беше едноставно „сон што се оствари“, а кој „се создаваше со години“.
Дури и кога ќе победите на трката, не се оддалечувате од калдрмата. Трофејот е парче калдрма поставено од локален каменорезец.
– Ова се патишта проткаени со сопствена историја, освен велосипедизмот, знаете, Првата светска војна, Втората светска војна… Тоа е терен на кој не треба да се вози, навистина нема смисла. Сѐ што може да се случи се случува во тој еден ден, става сѐ што има врз возачот и тоа е таков спектакл за гледање. Патеката бара уникатен и контраинтуитивен начин на тркање, толку брзо што вашиот велосипед нема време да се заглави во променливиот профил и брановидноста на калдрмата, со што е можно помал притисок врз воланот – вели Дењан. Г.И.
