- Денес, во името на победата над фашизмот ја изразуваме нашата вечна признателност кон паднатите херои – оние што со својата крв ја напоиле земјата и ја претвориле во држава. Нивната жртва е темелот врз кој стоиме, нивната борба е светилникот што ја осветлува нашата слобода извојувана против фашизмот и против националното и социјалното угнетување. 9 мај не е само датум во календарот, туку празник на достоинството, ден кога Македонија се потврдува себеси и пред историјата и пред светот дека отсекогаш и целосно нашиот народ бил на вистинската страна на историјата -Неподелен по тој основ! Унисон! Со национална кохезија, висока свест за стратегиски консензус! Тој е сведоштво дека нашата држава не е производ на случајност, туку плод на вековна борба за слобода и еднаквост, за право да постоиме како народ со сопствено име, јазик и култура.
На 9 мај светот се сеќава на победата над фашизмот, но за Македонија овој ден е повеќе од историски спомен. Тој е темел на нашата државност, живо сведоштво дека македонскиот народ ја извојува својата слобода со сопствена жртва и упорност. Тој миг е моментот кога вековниот стремеж за национално ослободување се претвори во реалност, кога македонскиот народ конечно стана свој на своето – со јазик, со култура, со држава. Овој ден е мост меѓу минатото и иднината. Победата над фашизмот не е само воена победа, туку морална и духовна победа – победа на човечноста над варварството, на правото над неправдата, на достоинството над понижувањето. Во жртвата на паднатите борци се огледува целата македонска историја: историја на отпор, на непокор, на стремеж кон слобода и еднаквост. 9 мај е ден кога Македонија се погледнува себеси во огледалото на историјата и ја потврдува својата вистина: дека постои како народ и држава, дека нејзината слобода е плод на сопствена борба, а не подарок однадвор. Тоа е ден на вечна признателност кон хероите што ги положија своите животи, ден на колективна меморија и национално потврдување.
Антифашистичката борба не беше само воена победа – таа беше наше конечно национално будење што заврши со победа, со духовно воскресение на еден народ што со векови ја бараше својата слобода. Во пламенот на таа антифашистичка борба се кодифицираше македонското самоопределување, се поставија темелите на државата и се испиша нова, светла страница од историјата. Таа не беше само отпор против окупаторот, туку и јасна порака дека македонскиот народ има право на сопствено име, јазик и иднина. Секоја партизанска чета, секој паднат борец, секој збор изговорен во шумите и планините беше дел од големата симфонија на националното будење. Тоа беше борба што ги обедини мажите и жените, младо и возрасно, селаните и работниците, интелектуалците и младината, создавајќи единствен фронт на достоинство и надеж. Како што забележа генерал Михајло Апостолски: „Народно-ослободителната борба беше условена од длабоките национални и хумани чувства и интереси и од силниот стремеж за слободен живот на Македонскиот народ па според тоа претставува природно продолжување на долготрајната борба за национално ослободување“. Во тие зборови се содржи суштината – дека оваа борба не беше изолиран чин, туку дел од вековниот континуитет на македонската историја, од Илинден до АСНОМ, од сонот за слобода до неговото остварување.
Антифашистичката победа е затоа повеќе од воен триумф – таа е духовен темел на нашата државност, доказ дека Македонија се роди од крвта и жртвата на своите синови и ќерки, и дека нејзината слобода е плод на сопствена борба, а не подарок однадвор. Не случајно, Панко Брашнаров го отвори заседанието на АСНОМ со зборовите што ја спојуваат жртвата на паднатите борци со идеалот на Илинденците: слободна и обединета Македонија. Тој миг е симбол на историскиот континуитет – од Гоце Делчев и Илинден до младата македонска војска што ја донесе слободата.
Денес, со венци, со зборови и со тишина, ја изразуваме нашата вечна признателност кон паднатите херои – оние што со својата крв ја напоиле земјата и ја претвориле во држава. Нивната жртва е темелот врз кој стоиме, нивната борба е светилникот што ја осветлува нашата слобода. 9 мај не е само датум во календарот, туку празник на достоинството, ден кога Македонија се потврдува себеси пред историјата и пред светот. Тој е сведоштво дека нашата држава не е производ на случајност, туку плод на вековна борба за слобода и еднаквост, за право да постоиме како народ со сопствено име, јазик и култура. Победата над фашизмот е победа на човечноста над варварството, на националната самосвест над негирањето, на правото над неправдата. Таа е доказ дека македонскиот народ не се согласи да биде придаток на туѓи амбиции, туку избра да биде свој на своето – рамноправен дел од светската заедница, но со сопствена душа и историја.
Со секое полагање венец, со секое изговорено слово и со секоја минута тишина, ја пренесуваме нашата бескрајна благодарност кон оние што паднаа за слободата. Нивната жртва е вечна, нивната слава е бескрајна. Вечна слава на паднатите борци. Вечна Македонија – своја на своето. Смрт на фашизмот- слобода на народот!
