Видеоиграта што Крис Робертс ја ветува речиси десет години е далеку од конкретен датум за издавање, а трошоците за нејзиниот развој достигнаа фантастични нивоа. „Стар ситизен“ е една од најскапите и најдолго развивани игри во модерната индустрија, со јавно финансирање што надминува една милијарда долари и милиони поддржувачи. Проектот започна во 2012 година како кампања на Кикстартер со многу скромна цел, но со текот на годините се претвори во континуирано финансирана жива платформа што постојано се шири.
Главниот проблем што често се истакнува со играта е разликата меѓу она што беше ветено и она што беше испорачано. Иако дел од содржината може да се игра преку алфа-верзијата, целосната финална верзија сè уште не е објавена по повеќе од една деценија развој, што доведе до необична ситуација каде што играта се развива и монетизира во исто време, без класичен крај на производствениот циклус. Од друга страна, моделот на развој што го користеше „Стар ситизен“ овозможи изградба на многу голем и детален универзум, со акцент на техничка амбиција, реалистична симулација и постојано додавање системи, возила и механика на игра.
Во овој случај, една милијарда долари не може да се толкуваат како класичен „буџет на играта до објавувањето“, туку како кумулативно финансирање повеќегодишен развој и одржување екосистем. Сето ова води до интересна ситуација каде што играта за која многумина очекуваат и претпоставуваат дека наскоро ќе биде објавена нема видлив конечен датум на објавување. Каква одговорност имаат авторите? Кој ги следи овие трошоци? Ова се само некои од прашањата што најстрасните обожаватели на најамбициозниот проект на Крис Робертс продолжуваат да ги игнорираат.
Конечно, за споредба, парите што ги собра играта за време на кампањата се доволни за 13,5 целосно финансирани лансирања на ракетите „Фалкон 9“ на „СпејсИкс“.
