На втората вечер на 30-от фестивал на глумата „Миливое Живановиќ“ во Пожаревац, „Театар Ѕвездара“ од Белград се претстави пред жирито и публиката. Овој ансамбл ја изведе претставата „Уна“ во режија на Дејан Пројковски. Стручното жири и жирито на публиката едногласно одлучија дека најдобар актер на вечерта е Никола Ристановски. Претставата, работена според текстот на Момо Капор, ја постави режисерот Дејан Пројковски. Стручното жири и жирито на публиката беа едногласни во својата оцена дека Никола Ристановски ја дал најимпресивната актерска изведба таа вечер.
Во оваа адаптација, тој го портретира ликот на Мишел Бабиќ, харизматичен и интелектуално супериорен професор што влегува во сложена врска со студентката Уна. Преку дуелот на два силни лика, Ристановски на сцената носи портрет на човек што се соочува со сопствените верувања, емоции и општествени норми.
Претставата ги истражува темите за слободата, љубовта и конфликтот на поединецот со системот, верно следејќи го духот на текстот на Капор, кој е присутен во домашната култура со децении. Текстот, базиран на мотивите од истоимениот култен роман на Момо Капор, го напиша Стеван Копривица, режисер е Дејан Пројковски, а улогите ги играат: Никола Ристановски, Сена Ѓоровиќ, Магдалена Мијатовиќ и Марко Гверо.
Сценографијата ја направи Валентин Светозарев, костимографијата Ивана Ристиќ, музиката Горан Трајкоски, сценскиот говор е на Љиљана Мркиќ Поповиќ.
– Човекот зема слобода колку што има капацитет на неговите бели дробови. Никој нема да ви каже: Бидете малку послободни. Мора сами да ризикувате и да ја платите цената за која сте подготвени – се вели во најавата на претставата.
Копривица истакнува дека драмата е заснована и на романот на Момо Капор и на новите значења и конотации наметнати од времето во кое живееме.
– Оваа посветеност на забранетата љубов имаше и своја филмска верзија со Раде Шербеџија и Соња Савиќ во режија на Милош Радивојевиќ. Театарското читање мораше да избега од кинематографскиот и литературниот шаблон и да бара нови исходи во „фаталната привлечност“ на харизматичниот професор од тоа време Мишел Бабиќ и самодоверливата и еруптивна студентка Уна. Се обидовме да создадеме силна љубовна приказна во ова време, во која се испреплетени еротизмот, емоциите, политиката, догмите, генерациските паузи и резигнираниот бунт на еден осамен херој – вели Копривица.
Се нагласува дека ова не е приказна за тоа како љубовта победува, туку како љубовта се случува, менува сè што знаеме, а потоа исчезнува, оставајќи зад себе некаква светла трага – сеќавање, ако ништо друго.
– Дело со посвета на Капор, Арсен Дедиќ, благородни времиња и чувства што ја губат битката со времето, кое „беше толку расипано што не вреди да се фабулира“, како што би рекол Владан Десница. И покрај ова, ние раскажуваме љубовна приказна, убедени дека ќе има такви што ќе сакаат да ја видат и чујат и да додадат некои вредни спомени, носталгија во своите животи, дури и ако е „непристојно во овој момент“/„Не се откажувај од Инес“ Арсен Дедиќ – вели авторот на текстот.
Една од најпознатите реплики во литературата – „Кога првпат ја видов, мојот часовник застана“ е онаа што нè натера да се заљубиме во читањето и љубовните романи воопшто, со не толку среќен крај. Токму Момо Капор беше волшебникот на пишаниот збор што успеа да ја истакне љубовната приказна помеѓу студентката Уна и професорот Бабиќ како автентична за таа ера. Ова е љубовен роман, но тука приказната е најмалку важна. Всушност, сè што следува по него е многу поважно. Тоа е пред сè приказна за суштинската човечка потреба за слобода. Судејќи според впечатоците на гледачите, претставата „Уна“ го оправда квалитетот на истоимената книга. В.Д.
