Режисерот Борис Лојкин преку „Приказната на Сулејман“ длабоко и дрско навлегува во теми што се општо неприфатени, неоткриени и контроверзни. Бирократското насилство и борбата за преживување на луѓето, кои се принудени да се справуваат со секакви предизвици за да дојдат до легален престој во една европска држава, се во фокусот на неговиот филм. Приказната покажува како преживувањето во систем што не ти дозволува да си „свој“ бара измислици и компромис на сопствена сметка.
Лојкин ја преиспитува и човечката хуманост. Контекстот не нуди лесни одговори. Нема херојства, но има кратки искри на добрина помеѓу недостатоците на системот.
Тој го прикажува токму системот како слабост, спроти луѓето. Филмот не ги демонизира европските бирократи, туку, наместо тоа, фокусот е на суровата реалност и неразумниот систем сместен над нив самите
Рецензија на филмот „Приказната на Сулејман“ од 2024 година
Францускиот режисер Борис Лојкин направи вистински потрес во светот на филмот со објавувањето на неговиот петти филм, насловен „Приказната на Сулејман“. Лојкин дебитираше со документарците „Оние што остануваат“ во 2001 година и „Скитнички души“ од 2006 година. Во 2014 година го сними својот прв филм „Надеж“, а потоа следуваше биографската воена драма „Камил“, за конечно минатата година да блесне со мигрантската драма за младиот Сулејман.
„Приказната на Сулејман“ дебитираше на Канскиот филмски фестивал во 2024 година, во делот „Извесен поглед“, освојувајќи ги наградата од жирито и наградата за извонредната изведба на главниот актер Абу Сангаре, а номинација на фестивалот доби и самиот режисер Борис Лојкин. Филмот потоа имаше своја кинопремиера во Франција на 9 октомври 2024 година, која го трасираше патот на овој филм кон самиот врв.
Освен во Кан, филмот беше претставен и помина одлично на многубројни филмски фестивали, како фестивалите во Хихон, Ерусалим, Сиетл, Рејкјавик, Сан Франциско, каде што доби значајни награди и признанија.
Светската филмска критика беше восхитена од бруталната искреност на оваа срцепарателна драма, па најголемите медиуми не штедеа пофални зборови за ова дело на Лојкин.
„Интимно и прекрасно претставување на маките на Сулејман. Режисерот вешто критикува неправеден имиграциски систем. Силен, потенциран портрет без ефект на спектакуларизам“, напиша еден од најреномираните филмски критичари Роџер Еберт.
„’Приказната за Сулејман’ опишува еден прободен мигрантски драмски портрет – филм што преку кинетичка камера и внимание кон детали ги прикажува секојдневните понижувања и моментите на човечка добрина. Абоу Сангаре, кој и самиот бил мигрант, создава физичка и емоционална автентичност. Филмот кулминира во силен момент на интервју што испраќа моќна порака: потребата од лаги и исцелителната сила на вистината“, напиша „Њујоркер“.
„Моќна драма со изразит социјален реализам. Со автентичен портрет на мигрант, експлоатација, несигурност и моменти на нежност. Стилот потсетува на документарен филм, а крајот остава простор за гледачот да размислува за сопствените привилегии“, беше коментарот на „Аустралијан“.
„Приказната на Сулејман“ е во режија на Борис Лојкин и по сценарио што го потпишува заедно со Делфин Агут. Филмот следи два напнати дена од животот на Сулејман, млад Гвинеец во Париз, кој доставува храна со велосипед додека се подготвува за интервју за азил – интервју што би ја решило неговата правна иднина. За таа цел, тој е принуден да научи вообичаена измислена приказна, која „му гарантира“ азил.
Филмот започнува со долги кадри од Сулејман додека ја доставува храната. Камерата е блиску, речиси залепена за неговите движења, со бучен урбан амбиент – сирени, тропот на автомобилите, звуци од навигација. Лојкин тука го поставува тонот многу реалистично. Нема гламур, нема воведни нарации, само Сулејман и бучните звуци на градските улици.
Фокусот е на секојдневието и невидливоста на мигрантите што доставуваат храна, додека самите се борат за својата егзистенција и потреба за легалност.
Филмот е сниман со динамичен, речиси документарен визуелен стил. Камерата често е веднаш до Сулејман, понекогаш и на друго моторно возило, фатена од неговата перспектива како доставувач. Овој стил ги пренесува моменталната вознемиреност и немирниот ритам на неговиот живот, но исто така на тој начин воспоставува непосредност помеѓу актерот и гледачот. Кинематографијата ја прикажува огромната неумолива урбана средина во контраст со неговата кревка положба, користејќи природно светло и интимни кадри за да создаде емотивна врска со гледачот.
Главната улога ја толкува Абоу Сангаре, непрофесионален актер, и самиот мигрант, чие лично искуство силно се проектира во улогата. Неговата изведба е полна со веродостојна физичка и емоционална сила. Критичарите ја опишуваат оваа негова улога како „магнетска“, „сведоштво на преживување“ и „откритие“.
Користени се рачно водени камери, често од мотоцикл или велосипед. Филмот речиси нема музичка поддршка, што го засилува реализмот. Доминираат голем број крупни кадри, кои се фокусираат на фацијалните експресии на Сулејман, дури и кога тој не зборува.
Овие кинематографски избори го прават филмот интимен и анксиозен. Како гледач, се чувствуваш заробено во неговата кожа.
Сцената со интервјуто во која тој ја менува наведената измислена биографија и ја кажува вистината на еден брутално искрен начин е кулминација.
Ова е емотивниот врв на филмот. Наместо да ја повтори научената измислена приказна, Сулејман спонтано одлучува да ја раскаже својата вистинска приказна.
Со неочекуван емотивен товар и искреност што доминира во филмот, оваа точка на пресвртница, со својата емоционална тежина, кај гледачот создава катарза.
Филмот не ни дава одговор дали му е прифатено барањето за азил. Наместо тоа, ни покажува човек што сепак продолжува по вистинскиот пат, без оглед на резултатот.
Последната сцена го покажува Сулејман како незавршена приказна – симболично, сите мигранти се такви.
Режисерот Борис Лојкин преку „Приказната на Сулејман“ длабоко и дрско навлегува во теми што се општо неприфатени, неоткриени и контроверзни. Бирократското насилство и борбата за преживување на луѓето што се принудени да се справуваат со секакви предизвици за да дојдат до легален престој во една европска држава се во фокусот на неговиот филм. Приказната покажува како преживувањето во систем што не ти дозволува да си „свој“ бара измислици и компромис на сопствена сметка.
Лојкин ја преиспитува и човечката хуманост. Контекстот не нуди лесни одговори. Нема херојства, но има кратки искри на добрина помеѓу недостатоците на системот.
Тој го прикажува токму системот како слабост, спроти луѓето. Филмот не ги демонизира европските бирократи, туку, наместо тоа, фокусот е на суровата реалност и неразумниот систем сместен над нив самите.
„Приказната на Сулејман“ е силна интимна драма, која преку едноставно, но кинематографско размислување, успева да ја долови суровата реалност на мигрантската состојба. Со минимални средства, но со огромна емотивна и визуелна чистота, филмот носи искрен и човечен глас што ретко се слуша.
Абоу Сангаре, природен, искрен и убедлив – заедно со Лојкин и Агут, нуди филм што сака да го видиш, да го почувствуваш, да го споделиш.