ФИЛМСКИ ВИКЕНД-ПРЕДЛОГ
Во хорор-филмовите никој не останува мртов засекогаш. Особено ако првиот филм заработил доволно за да добие втор, трет и уште пет дела што ретко кој ги побарал. Убиецот повторно станува, публиката повторно купува билет, а некој во студиото веќе размислува за нов почеток. Токму од таа добро позната навика тргнува „Тинејџерски секс и смрт во кампот Мијазма“ (Teenage Sex and Death at Camp Miasma, 2026) на Џејн Шенбрун.
Младата режисерка Крис, која ја игра Хана Ајнбиндер, добива задача да оживее хорор-серијал што одамна ги потрошил добрите идеи. За да најде инспирација, таа ја посетува повлечената ѕвезда на оригиналниот филм, во изведба на Џилијан Андерсон. Но наместо обичен разговор за старите снимања, средбата тргнува во многу почуден правец. Се појавуваат привлечност, опсесија и сè понепријатното чувство дека филмскиот кошмар можеби не останал на екранот.
„Кампот Мијазма“ е метахорор-комедија. Ако ова ви звучи како термин од филмски учебник, објаснувањето е едноставно: тоа е хорор што си поигрува со правилата на хоророт и притоа знае да се пошегува на нивна сметка. Сите ги знаеме ситуациите — некој слуша чуден звук и оди сам да провери, некој решава дека токму сега е време за туширање, а убиецот никако да сфати дека веќе требало да умре. Ваквите филмови сметаат на тоа дека и ние ги знаеме тие трикови. „Вресок“ е веројатно најпознатиот пример.
Тука шегата оди и чекор понатаму, кон луѓето што ги снимаат филмовите. Како да направиш нешто свежо од приказна што веќе е прераскажана безброј пати? И како да им угодиш на обожавателите што бараат промена, но се лутат кога ќе смениш нешто?
Тоа е добра почва за црн хумор. Филмот се потсмева на навиките на жанрот, но изгледа и дека истовремено ги сака. Впрочем, и ние понекогаш пуштаме стар хорор точно знаејќи колку е наивен, само затоа што ни е мило повторно да се најдеме во тој познат и за нас безбеден свет.
Тука може да се повлече и мала паралела со „Лелекот“. Во двата филма има место за смеа покрај ужасот, но таа има различен ефект. Во „Лелекот“ ќе се насмеете, па веднаш ќе ви стане непријатно. Во „Кампот Мијазма“ почесто се смеете затоа што сте ја препознале шегата – филмот ви намигнува, а вие знаете на што мисли.
Проблемот е што тоа намигнување понекогаш трае предолго. Кога филмот премногу се занимава со тоа колку добро ги познава хорорите, самата приказна останува да чека. Наместо едноставно да нè повлече во следната сцена, тој додава уште една идеја, уште една алузија, уште еден коментар за жанрот. Токму ова натрупување е и една од позабележливите критички забелешки кон него.
Затоа, не дозволувајте насловот целосно да ве измами. Ова не е само друштво во камп, убиец во темнината и понекоја шега меѓу две убиства. Филмот се занимава и со сексуалната желба, со несигурноста и со тоа колку силно можеме да се врземе за приказните со кои сме пораснале. Има што да понуди, но понекогаш толку се заплеткува во сопствените идеи што ја забавува забавата.
Ниту сите шеги ќе погодат кај секого. Ако сакате хорори и нивните чудни навики, полесно ќе влезете во играта. Ако очекувате само добра приказна што ќе ве исплаши и насмее, можно е на моменти да посакате филмот помалку да објаснува, а повеќе да се движи.
Затоа што има викенди кога ни се гледа нешто малку почудно. Нешто со хорор-атмосфера, црн хумор и ликови чија средба тешко дека ќе заврши со учтиво збогување. „Кампот Мијазма“ ја нуди токму таа комбинација, дури и кога патем ќе се занесе повеќе отколку што треба.
Најдобро е да го пуштите без очекување дека ќе гледате ново жанровско ремек-дело. Дајте му простор да биде чуден, крвав, провокативен и повремено смешен. Ова е добар викенд-предлог за вечер со друштво што сака хорори и не се плаши од малку необичен филмски избор. Со луѓе што сакаат гласно да коментираат за филмските недостатоци додека трае филмот – а по завршувањето веројатно ќе имате и за што да се пошегувате и за што да дискутирате.
