Кучињата честопати поинаку го перципираат начинот на кој луѓето изразуваат блискост. Прегрнувањето или држењето во раце, што е јасен знак на нежност за луѓето, може да има сосема поинакво значење кога станува збор за куче. Токму тука се појавува основното недоразбирање меѓу сопственикот и домашното милениче.
Набљудувањето на однесувањето на кучињата покажува дека повеќето од нив не ја перципираат прегратката како пријатен контакт, туку како ограничување на движењето. Кучињата по природа се животни што во стресни ситуации избираат да се оддалечат наместо да останат на место. Кога некое лице ги прегрнува или ги крева во раце, таа можност им се одзема, што го зголемува чувството на напнатост. Истиот принцип важи и за држењето во раце, честопати дури и поизразено. Додека прегратката сè уште го остава кучето со поддршка на земја, кревањето целосно го лишува од контрола врз сопственото тело и простор. За многу кучиња, ова е неприродна положба што предизвикува несигурност, дури и кога сопственикот нема лоши намери.
Токму затоа многу кучиња не изгледаат опуштено за време на таков контакт, иако сопствениците честопати не го забележуваат тоа. Наместо отворен отпор, тие покажуваат суптилни знаци на непријатност: ги вртат главите, го свртуваат погледот, ги напнуваат телата, ги спуштаат ушите или се обидуваат да се оддалечат. Ова не се случајни движења, туку начин на кучето да се обиде да го намали стресот без конфликт. Проблемот е што овие сигнали лесно може погрешно да се протолкуваат. Кучето ретко реагира ненадејно, па затоа сопственикот може да мисли дека контактот му е пријатен, додека всушност само го толерира. Таквата ситуација може да се повтори без непријатноста да се препознае навреме. Наместо да го земате кучето во раце без негова иницијатива, подобро е да ги набљудувате неговите реакции и да му дозволите само да избере блискост. Кога кучето бара контакт, се приближува и останува опуштено, ова е јасен знак дека му се допаѓа таков однос.
