Во современиот свет дијагнозата аутизам или аутистичен спектар на нарушување стана секојдневна. Од една извонредно ретка болест кај децата, опишана од Канер во четириесеттите години на минатиот век, денес речиси нема ден да не се дијагностицира нов случај. Со тоа, статистиката за инциденца на светско ниво порасна многу, достигна 1: 30 деца.
Во денешниот напис ќе зборувам за хипердијагнозата на оваа состојба кај децата, која некако стана „мода“ во педијатриско/психијатриската практика. Велам „мода“, зашто слично беше со АДХД (нарушувањето на дефицит од внимание/хиперактивност) во минатата деценија, кое беше вистински хит во областа.
Значи, дијагнозите на аутизам се во значително голем пораст. Меѓутоа, сè порелевантен фактор што треба да се земе предвид во растечката преваленца е предозирањето т.е. хипердијагностиката.
Под предозирање се мисли на погрешна дијагноза или дијагноза кај дете со профил што е благ и симптоми што не претставуваат значително нарушување.
Кои би биле причините за вакво преголемо дијагностицирање?
Најпрвин, постои намалување на дијагнозите за интелектуална попреченост и паралелно со тоа зголемување на дијагнозите за аутизам. Иако ова не е вистинско предијагностицирање, повеќе сугерира дијагностичка двосмисленост и еволуирачка терминологија.
Второ, клиничарите најверојатно ги прошируваат дијагностичките граници за да пристапат до неопходната поддршка што инаку би била недостапна без дијагноза за аутизам. Познато е дека во многу земји, вклучувајќи ја и нашата, социјалната поддршка на оние со оваа дијагноза постои и не е за занемарување Клиничарите, многу разбирливо, може да го сметаат ова за прагматични решенија за своите пациенти со помала дијагностичката точност, вклучувајќи го и тоа дали оштетувањата се должат на корелати, а не на основни аутистични симптоми. Предијагностиката може да се појави исто така и преку погрешна дијагноза или поблаги оштетувања што не го нарушуваат функционирањето на детето.
Трето, стандардизираните дијагностички алатки, како што се Распоредот за набљудување на дијагностиката за аутизам, второ издание, и Ревидираното интервју за дијагностика за аутизам, може да се користат и толкуваат неправилно. Механичкото потпирање на стандардизирани резултати во дијагнозата не успева да ги земе предвид збунувачките фактори во презентацијата на детето. На пример, лошиот контакт со очите може да се должи на невнимание или социјална анксиозност, а не на ограничена социјална реципрочност. Присуството на емоционални/бихејвиорални проблеми ги зголемува резултатите од специфичните инструменти за аутизам во клиничкиот опсег дури и кај децата без аутизам. Близу половина од децата што добиле дијагнози за аутизам не ги исполнувале критериумите за аутизам кога биле повторно евалуирани од истражувачки тим специјализиран за аутизам.
Оваа група на таканаречени аутисти всушност имала значително повисоки стапки на други психијатриски нарушувања, што укажува дека психијатриската комплексност придонесува за погрешна дијагноза.
Четврто, различните стандарди за скрининг или евалуација водат до непропорционална дијагноза низ различни региони. Аутизмот стана навистина значајна дијагноза и многу однесувања сега се перципираат како аутистични особини. Дете што оди со нозе и има сензорна аверзија кон чорапи (што не е специфично за аутизмот) може да се смета дека ги исполнува критериумите од Дијагностичкиот и статистичкиот прирачник за ментални нарушувања (петто издание) за рестриктивни и повторувачки однесувања бидејќи аутизмот е широко користена објаснувачка дијагноза за таквите однесувања. Спротивно на тоа, многу е нетипично да се види висока личност и едноставно да се дијагностицира Марфанов синдром.
Петто, се случија фундаментални промени во дијагностичките концепти и критериуми. Аутизмот е реконцептуализиран како спектар, а не како категорично нарушување, при што коморбидните дијагнози како што е нарушувањето со дефицит од внимание/хиперактивност повеќе не се меѓусебно исклучувачки од аутизмот, симптомите не треба да се препознаваат пред млада возраст, а доцнењето во говорот повеќе не е задолжителен критериум. Ова доведе до намалување на сериозноста на презентациите, при што постоењето на истовремена интелектуална попреченост кај аутизмот напротив се намалува од приближно 70 на 30 %.
Спротивно на тоа, каде што фенотиповите на симптомите биле конзистентни, дијагнозите се зголемиле со текот на времето.
Поврзано со тоа, перцепциите за функционално оштетување исто така се промениле.
Во една студија пријавеното оштетување се зголемило кај подоцнежните кохорти што биле испитувани на раѓање и покрај сличните симптоми на нарушување на аутистичниот спектар. Со други зборови, поблагите презентации се сметаат за сè пооштетувачки.
Аутизмот и камуфлажата исто така го истакнуваат овој тренд. Камуфлирањето подразбира дека лицето разбира прифатливо однесување, а потоа го приспособува својот поприроден модел на однесување соодветно, дури и ако тоа му е непријатно. Децата со длабок аутизам можеби не ги разбираат општествените норми, а камоли да се приспособат. Камуфлирањето вклучува многу поблага форма на аутизам, т.е. проширување на концептот за аутизам како и хипердијагноза.
Пошироките анализи сугерираат друг агол за објаснување на прекумерната дијагноза. Кога се создаваат одредени дијагностички категории, како што е аутизмот, тие се подложни на ефекти на јамка со кое луѓето почнуваат да обрнуваат внимание на одредени особини од таа категорија (на пр., аутистички особини), а потоа се идентификуваат и го преобликуваат сопственото разбирање за себе според таквите категории. Оттука, тврдењето на движењето за невродиверзитет базирано на идентитет е дека некој нема аутизам, туку само е аутистичен.
Современите западни општества се доста „тенки“ култури без многу споделени морални ритуали и рамки што обезбедуваат богато значење низ целото општество. Во комбинација со западните егзистенцијални, индивидуалистички и секуларни вредности, личниот идентитет станува сè поважен како средство за разбирање на постоењето. Дури и надвор од емпириските докази, фундаменталните културни слоеви на Запад се чини дека се предиспонирани кон зголемување на дијагнозите на аутизам.
Штетни последици
Именувањето група особини што не се нарушувачки не бара здравствен професионалец ниту медицинска дијагноза. Доколку дијагностичкото проширување го пренасочува вниманието од оние на кои им е поголема потреба, тоа е навистина многу штетно.
Прво, прекумерната дијагноза води до разредување на ресурсите неопходни за вистински засегнатите од оваа состојба. Така, никнаа многу јавни места и „професионалци за евалуација на аутизмот и терапевтска интервенција“ што е логична последица од хипердијагнозата. Прекумерната дијагноза ги пренасочува ресурсите од децата со најголеми проблеми. Важно е да се напомене дека често оние што се подобро опремени со ресурси, без разлика дали во однос на културниот капитал или функционалните способности (на пр., капацитетот за зборување и самозастапување), се оние што можат да се снајдат во медицинскиот систем за да обезбедат поблаги дијагнози да добијат поддршка. Ова ги остава без поддршка најранливите – оние што не можат да се застапуваат сами и нивните исцрпени семејства, кои се грижат за нив.
Второ, проширувањето на терминот аутизам ризикува тривијализирање на децата со длабок аутизам. Спектарот на дијагноза има придобивки, но ја губи прецизноста. Дете со социјални и бихејвиорални необичности е сосема различно од она што не зборува, се изолира себеси и често се самоповредува. Понатаму, многу луѓе ќе се сретнат со поблаг аутизам, но никогаш нема да се сретнат со длабок аутизам.
Втората презентација е поретка, а овие деца имаат тенденција да бидат во сегрегирани средини, без разлика дали се во специјализирано образование или затоа што профилите на однесување ги прават јавните средини предизвикувачки.
Така, да се зборува за „аутизам“ денес го влошува пренасочувањето на ресурсите.
Слично на тоа, „медицинизацијата“ сè повеќе ги групира типичните или минливите однесувања во медицински категории како што е аутизмот. Така, на детето што е социјално повлечено му е дозволено да се изолира, минимизирајќи ја навиката на социјалните околности и намалувајќи ги социјалните можности, со што се намалува социјалната пракса. Истото тоа важи и за ригидно однесување или сензорни аверзии. Постои ризик сите проблеми на детето да му се припишат на аутизмот, наместо, да речеме, на некоја околност. Ова не му дозволува на детето да го развие својот целосен капацитет. Постои значајна разлика помеѓу дете што има тешкотии да направи нешто и дете што воопшто не може да направи. Спектарот не го негира ова.
Заклучоци
Зголемената преваленца на аутизам може делумно да се објасни со прекумерна дијагноза. Дијагностичките практики се насочени кон пристап до ресурси, неточните дијагностички практики, зголеменото внимание, промените во дијагностичките критериуми и прагови и фундаменталните културни промени придонесоа за тоа. Ова може штетно да ги пренасочи ресурсите од децата со поголеми потреби, да ги маргинализира оние со вистински аутизам што веќе се на периферијата на нашите општества и да го преобликува начинот на кој децата се развиваат на начини што ја попречуваат природната отпорност и раст.
Прекумерната дијагноза може да се ублажи со (1) потпирање на повеќе информации или извори на податоци, (2) дополнување на евалуацијата на тековното функционирање со претходни податоци што потврдуваат траекторија на аутистична симптоматологија, (3) демонстрирање дека функционалното оштетување е резултат на аутизмот, наспроти коморбидните услови или контекстуалните ограничувања, и (4) обезбедување клинички информирана и валидирана постапка за интегрирање на сите мерења.
Некои алтернативи на прекумерната дијагноза исто така се истражуваат, како што се клиники за повторна дијагноза и колаборативни пристапи кон дијагнози на аутизам. Мора да се започнат понатамошни истражувања за да се истражи како овие практики ќе влијаат на грижата за децата во иднината и ќе обезбедат порамномерна распределба на ресурсите.
Написот го пишувам зашто и во нашава земја аутизмот се предијагностицира заради „мода“, добивање ресурси и, многу веројатно, градење кариера.
