Стереотипните однесувања на птиците во кафез произлегуваат како резултат на долгорочно несовпаѓање помеѓу нивните вродени потреби и условите во кои живеат. Птиците не се пасивни животни што можат да се приспособат на ограничувањето без последици, напротив: тие се еволутивно дизајнирани за постојано движење, донесување одлуки и активен одговор на околината. Во природната средина птицата постојано ги користи своето тело и сетила: летањето, истражувањето на вселената, барањето храна, изборот на место за одмор и комуникацијата со други птици не се повремени активности, туку основна рамка на нејзиниот секојдневен живот. Кога птицата е сместена во кафез, голем дел од тој репертоар нагло се прекинува. Токму оневозможувањето на природните обрасци на однесување е една од главните причини за развој на нарушувања во однесувањето.
Стереотипните однесувања се јавуваат кога птицата не е во можност да одговори на сопствените внатрешни нагони. Енергијата што во природата би се потрошила на лет или истражување нема каде да се потроши. Како последица на тоа, птицата почнува да ги повторува истите движења или дејства, не затоа што имаат функција, туку затоа што нервниот систем бара излез од состојба на постојано возбудување и фрустрација. Овие однесувања се опишани како резултат на хроничен стрес, а не како моментална непријатност.
Важен фактор е монотонијата на околината. Кафезот, по дефиниција, е простор во кој нема многу промени. Кога нема нови стимули со денови или месеци, птицата останува во состојба на ментална депривација. Птиците во такви услови не ја губат потребата за стимулација, туку само ги губат начините за нејзино постигнување. Повторувачките дејства потоа стануваат форма на самостимулација, обид да се воведе дури и минимален „динамизам“ во непроменлива средина. Посебен проблем е ограничената контрола врз животната средина. Во природата, птиците постојано донесуваат одлуки: каде ќе слетаат, каде ќе се движат, кога ќе се оддалечат или ќе се приближат. Во кафезот, повеќето од тие избори се однапред одредени. Губењето на контролата врз сопственото однесување може да доведе до состојба на трајна напнатост, во која стереотипите се развиваат како автоматски одговор на немоќта.
Социјалната димензија дополнително го интензивира проблемот. Повеќето птици се многу социјални, а изолацијата или недоволната интеракција со животната средина може да го зголеми стресот и да го забрза развојот на повторувачки модели на однесување. Проблемите во однесувањето се јавуваат почесто кај птиците што немаат соодветна социјална стимулација, дури и кога физичките услови се очигледно прифатливи.
