Љубовта на тенок мраз

Во „Вечниот сјај на беспрекорниот ум“ (Eternal Sunshine of the Spotless Mind, 2004) на Мишел Гондри, Џоел и Клементина, кои ги играат Џим Кери и Кејт Винслет, лежат на замрзнатата река и го гледаат ноќното небо. Кадарот ја собира нежноста на нивната блискост, но и нејзината кревкост: под нив е мразот со своите пукнатини, а над нив бескрајното небо. Во приказна за обидот да се избрише болното љубовно минато, оваа сцена потсетува зошто некои спомени очајно сакаме да ги зачуваме. Зашто со заборавањето на болката би исчезнале и миговите во кои сме биле среќни. Преку необичната идеја за медицинско бришење на сеќавањата, филмот поставува едноставно, но вознемирувачко прашање: дали навистина би ни било подобро ако можеме да ги заборавиме луѓето што нè повредиле? Неговата трајна сила е во спојот на разиграната визуелна фантазија со препознатливото искуство на љубовта – желбата повторно да му се приближиме некому, иако знаеме дека можеме повторно да бидеме повредени.