Дигиталните технологии го прават секојдневниот живот поедноставен и побрз, но нивниот развој е проследен и со појава на сè пософистицирани обиди за измама. Измамниците користат е-пошта, СМС-пораки и апликации за допишување, социјални мрежи, телефонски повици, лажни веб-страници и кјуар-кодови за да дојдат до личните и финансиските податоци на корисниците или да ги измамат да уплатат пари.
Еден од најчестите облици на вакви измами е фишингот – обид за манипулација со корисникот со цел да се украдат кориснички имиња и лозинки, ПИН-кодови, еднократни кодови за авторизација, податоци од банкарски картички или други лични и доверливи информации.
Иако фишингот традиционално се поврзуваше првенствено со е-поштата, денес измамите доаѓаат речиси преку сите комуникациски канали. Кога измамата се одвива преку СМС-пораки, станува збор за „смишинг“, а кога измамниците се обидуваат да ја придобијат довербата на жртвата преку телефонски повик, се работи за „вишинг“. Сè почесто се користат и апликации за допишување како Ватсап и Вибер, социјални мрежи, кјуар-кодови што водат до лажни страници, како и други дигитални канали.
Полека поминува времето кога обидот за измама можеше лесно да се препознае по лошиот превод, необичните изрази и многуте правописни грешки. Развојот на вештачката интелигенција им овозможува на измамниците брзо да креираат многу убедливи и јазично исправни пораки, како и сè подобро да го имитираат начинот на комуникација на познати компании и институции. Напаѓачите може да поседуваат и одредени вистински податоци за лицето со кое стапуваат во контакт – како што се името, телефонскиот број или адресата на е-поштата – но тоа не значи дека лицето што се обидува да контактира со вас е веродостојно. Знаењето на некои од вашите податоци не е доказ дека разговарате со банка, телекомуникациски оператор, државна институција или друго лице што испраќачот тврди дека го претставува. Дополнителен предизвик претставува развојот на технологиите за генерирање слики и глас. Токму затоа, дури и гласот на лице што го познаваме или пак убедлива фотографија, видео или порака, сами по себе повеќе не мора да бидат доволен доказ за идентитетот.
