Ново истражување сугерира дека потпирањето на вештачката интелигенција за основни задачи може да има негативен ефект врз учењето и когнитивните способности, дури и по многу кратко време на употреба – околу десет минути. Во експеримент со околу 1.200 учесници, испитаниците решавале задачи по математика (дропки) и читале, при што едната група имала пристап до алатки за вештачка интелигенција, а другата не, пишува „Јуроњуз“.
Резултатите покажале интересен образец: оние што користеле вештачка интелигенција првично давале точни одговори почесто, но кога им бил отстранет пристапот до технологијата, нивните перформанси нагло паднале. Тие правеа грешки почесто, прескокнуваа прашања и истрајуваа поретко во завршувањето на задачите. Токму оваа упорност се смета за клучна за долгорочно стекнување знаење.
Истражувачите предупредуваат дека долгорочното потпирање на вештачката интелигенција може да доведе до губење на таканаречената продуктивна борба, процесот преку кој луѓето развиваат разбирање преку решавање проблеми преку сопствен напор, без кој знаењето станува поплитко и помалку трајно. Слични наоди покажа студија на МИТ во која учесниците што користеле ЧетГПТ за пишување есеи имале тешкотии да се сетат на сопствената работа. Овој феномен се нарекува „когнитивен долг“ бидејќи краткорочната придобивка води до долгорочен пад на квалитетот на учењето. Дополнителен проблем е промената во перцепцијата на напорот. Кога корисниците се навикнуваат на брзите одговори што ги дава вештачката интелигенција, самостојното решавање на задачите почнува да изгледа побавно и посложено отколку што објективно е. Ова ја зголемува веројатноста за откажување и ја намалува мотивацијата за подлабоко размислување. Истражувањето предупредува на таканаречениот ефект на варена жаба: поединечните мали чекори на потпирање на вештачката интелигенција изгледаат безопасни, но со текот на времето се акумулираат во значителен пад на когнитивните способности. Проблемот не е нужно самата технологија, туку начинот на кој се користи.
Заклучокот на авторот е дека идните системи со вештачка интелигенција треба да бидат дизајнирани како ментори, а не како решенија што „кликнуваат“. Наместо да даваат моментални одговори, тие би можеле да ги охрабрат корисниците да размислуваат, да нудат насоки и помош само кога е навистина потребно. Таквиот пристап би можел да ги задржи предностите на технологијата, а наедно да го зачува развојот на човечките способности.
