Кампања на „Нова Македонија“: „И најмалиот гест против насилството значи спасен живот. Реагирај денес – спаси живот утре!“
- Физичкото и емоционалното насилство врз жените не е приватен проблем, туку прашање на општествена одговорност. Секој случај е потсетник дека се потребни поголема заштита, поддршка за жртвите и поодлучна реакција од институциите
Физичкото и емоционалното насилство врз жените останува сериозен општествен проблем, кој секојдневно остава последици врз нивната безбедност, здравје и достоинство. Иако институциите сè почесто реагираат на пријавите, многу случаи и натаму остануваат скриени зад затворените врати на домовите.
Насилството не се препознава само преку физичките повреди. Навредите, заканите, понижувањето и психолошкиот притисок често оставаат длабоки и долготрајни последици врз менталното здравје на жртвите. Многу жени со години живеат во страв, тишина и чувство на беспомошност.
Физичкото и емоционалното насилство се едни од најчестите облици на семејно насилство. Според податоците на институциите и граѓанските организации, секоја година се регистрираат стотици пријави, но се проценува дека реалниот број на случаи е значително поголем.
Навреди, закани, уцени и физички напади – многу жени секојдневно се соочуваат со насилство, најчесто од лица што им се најблиски. Иако сè повеќе случаи стигнуваат до полицијата и институциите, борбата против семејното насилство останува сериозен предизвик.
Физичкото и емоционалното насилство врз жените не е приватен проблем, туку прашање на општествена одговорност. Секој случај е потсетник дека се потребни поголема заштита, поддршка за жртвите и поодлучна реакција од институциите.
Препознавањето е првиот чекор
Првиот чекор за справување со насилството е неговото препознавање. Прифаќањето дека некоја траума навистина се случила може да биде многу тешко, но токму тоа е почетокот на процесот на заздравување.
Жените што биле изложени на физичко или емоционално насилство често развиваат негативни модели на размислување – самообвинување, нереални очекувања од себе, генерализирање или таканаречено црно-бело размислување. Овие состојби често се поврзани со анксиозност, депресија, срам и чувство на вина.
Поради долготрајниот психолошки притисок, многу жртви ја губат самодовербата и почнуваат да веруваат дека не се доволно вредни или важни. Во такви услови, нивниот фокус често се сведува на преживување и на избегнување нови конфликти со насилникот.
Зошто жртвите молчат
Многу жени не го пријавуваат насилството поради страв од осуда, стигматизација или недоверба во институциите. Некои молчат поради закани и уцени од насилникот, а други поради чувство на срам или вина.
Во одредени случаи, жртвите се плашат дека никој нема да им поверува или дека пријавувањето ќе доведе до уште поголемо насилство. Чувството на изолација и недостигот од поддршка дополнително ја отежнуваат одлуката да се побара помош.
Психолозите предупредуваат дека долготрајното молчење може да доведе до сериозни последици по менталното здравје, како комплексна траума, депресија или социјална изолација.
Поддршката е клучна за закрепнување
Процесот на закрепнување од насилство е долг и сложен и бара поддршка од семејството, заедницата и институциите. Професионалното советување, психолошката терапија, заштитните куќи, правната помош и социјалната поддршка се важни ресурси за жртвите.
Поставувањето здрави граници и враќањето на самодовербата се дел од процесот на повторно градење на животот. Важно е жртвите да знаат дека одговорноста за насилството секогаш е кај насилникот.
Иако траумата остава длабоки лузни, со соодветна поддршка и помош е можно постепено заздравување и враќање кон здрав и стабилен живот.
Тишината мора да се скрши. Барањето помош е чекор кон заштита, достоинство и нов почеток.
Авторката е психолог
Марија Миркуловска
