Христос е говорник што го објавува Небесното царство во срцето на луѓето, автентичната црква на Бог-Отецот. Тој се изразува во на изглед јасни, но длабоко шифрирани параболи во кои често се употребува најсилната поетска фигура парадоксот. Нешто што е карактеристично и за старозаветните пророци од кои тој го наследува поетскиот талент. Според Оскар Вајлд, тој е најголемиот поет меѓу поетите и според својата животна автентична боемија и според неговиот длабоко шифриран поетски јазик. Она на Јасперс дека сѐ во животот е шифра и дека ние живееме во царството на шифрите (Касирер и Бодлер велат: симболите) е всушност надоврзување на Христос. Најубавите и најесенцијалните Христови парадокси како шифри во кои ја препознаваме алхемијата на егзистенцијата и есенцијата ги наоѓаме во неговиот славен говор на Гората, збит во својата етика и визија како плочите со Десетте божји заповеди што ги снесува Мојсеј од Синај додека долу Евреите играат околу Златното теле, новиот бог, идното божество на капиталот. Еве дел од тој Христов говор на гората: „Блажени сте вие бедните бидејќи е ваше Божјото царство! Блажени сте виз кои гладувате сега, бидејќи ќе се наситите! Блажени сте вие кои плачете сега бидејќи ќе се смеете!“ Итн. (Лука 6:20-21). И тоа не е само утеха за невините туку конечната божја Правда и Вистина што следува по Страшниот суд, на чија терезија како што го правеле тоа и Старите Египќани се мерат душите на граничната линија од животот и смртта.
Христос меѓутоа своите говори, знаејќи дека бисерот не е за пред свињата, ги држел не митингашки пред голема толпа, туку пред своите апостоли и некои други ретки посветеници на неговото учење што го следеле. Оти тој бил радикален индивидуалист, веројатно и првиот таков во човештвото. Некои го сметаат за таков Сократ пред него, но неговиот цинизам и интелектуална иронија ја немаат ни оддалеку кристалноста на Христовиот индивидуализам. А фасцинантно, интересно, пак, е тоа што него макар и интуитивно, несвесно го насетил и дефинирал Понтиј Пилат, кој не можел да се справи со разбеснетата еврејска толпа што ја барала смртта на Христос, па на крајот иако не нашол никаква вина во него ѝ се обратил нејзе со зборовите: Еве го човекот, esse homo; па вие одлучете, неразбрани, што ќе правите со него. И таа фраза esse homo, драг читателу, остана архетипска за човекот индивидуа осамен како остров во океанот на негостољубивата егзистенција и светот. Во таа смисла и Ниче ја напиша својата позната книга со тој наслов. И тој најголемиот противник на исчашеното историско и подржавено христијанство на црквата го бараше уникатниот човек на кој посочи Пилат, иако на крајот на краиштата залута разочаран во натчовекот далеку од Бог и Христос.
Како радикален индивидуалист, јасно, Христос е и првиот анархист, заклучок на Филип (Клетников) во позитивната смисла на тој поим (кај нас и некои универзитетски професори не го разбираат тоа), кој плови против струја, против секој вид институционален и морален систем окован со репресивни норми и закони, нешто што апсолутно не се слага со неговата космополитска и космичка боемија во која единствени важечки институции се безграничната љубов и безграничната слобода, што ја демонстрираат неговата божествена дијалектика и произлегуваат едно од друго. Христос далеку пред Маркс знаел дека „државата е апарат за угнетување“ во која владеат не праведните, нежните и јуродивите души, туку корумпираната власт и фарисејскиот џган што ја поддржува неа. Радикалниот индивидуализам и анархизам на Христос едноставно е демонстриран со неговата изјава: „Јас не сум од овој свет“, како што не е тоа и Небесното царство што го проповеда тој, а кое го сместува не на небото туку во срцето на човекот. Тоа што е невино. И тоа е уште еден од неговите есенцијални парадокси. Експлицитно тој парадокс, пак, е разгатнат во неговиот одговор на фарисеите, кои го прашале дали треба на цесарот да му се плаќа данок, при што тој им ја покажал парата со ликот на цесарот, па им рекол: „На царот царевото, на Господ божјото“.
Основната мисија на Христос на земјата како Нов Адам е да го обожестви стариот Адам и да го доведе на патеката на Бог, оддалечен од него. Но дали успеал тој негов проект е тешко прашање. А според сето она што го гледаме по него и особено во денешната антибожја и профитабилна цивилизација не успеал, иако не по негова вина. Микеланџело таа одделеност на човекот од Бог во протетски стил ја изразил генијално на неговата слика во Сикстина „Раѓањето на Адам“, каде што меѓу штотуку создадениот од глина Адам и Јахве, кој Јури кон него од бескрајот на космосот носејќи му ја и Ева подмишка, сепак има растојание од два-три сантиметри, но кое зјае како да е илјадници километри, хијатус што и по Христос не е пречекорен. За жал. Тој хијатус што драматично го чувствувал и Микеланџело, зариен до крајот на животот во Стариот завет на негостољубивиот и суров Бог Јахве.
А има и еден друг хијатус, имено, кој е меѓу Стариот и Новиот завет, што ќе рече, парадоксално меѓу Синот (Христос) и Отецот (Јахве). Неговата непремостливост ја чувствувале и гностиците, богомилите. Тие се посомневале во она на Христос: „Јас дојдов не да го укинам, туку да го исполнам Стариот завет“. Но она „да го исполнам“ по сѐ изгледа е подметнато и фалсификувано од препишувачите по диктат на официјалната црква, оти наместо да го исполнам би требало да гласи „да го преобразам“. Имено, самиот Христос нѐ упатува конкретно на тоа во Евангелие по Матеј, кога вели: „Сте чуле дека било речено: Око за око и заб за заб. А јас пак ви велам, не противете му се на злото; туку, ако некој те удри по твојот десен образ, сврти му го и другиот“. (Матеј 5:38-40) Така очигледно е драстична разликата меѓу суровиот и одмаздољубив Јахве (Отецот) и бескрајно човекољубивиот Христос (Синот). Прахристијаните, гностиците таа шизма ја знаеле, а неа ја согледал и Лутер подоцна, нивна фиданка, кој ја реформирал црквата од католичка во протестантска под калапот на богомилите.
Така тој се приклонил кон мислењето на христијанската секта во негово време антиномизам, која пледирала да се отфрлат Мојсеевите морални закони („Око за око и заб за заб“ и останатите), еврејски и световни во основа, а сѐ со цел да биде исклучиво во преден план чистото влијание на Евангелието. Што, пак, значи на Новиот пред Стариот завет. Христос бил апсолутен индивидуалист, а со тоа и анархист во најубавата смисла на зборот на тој план. Тој немал никаков посебен етички, морален, правен и друг тип институционален систем според теркот на човечкото општество. Неговиот божествен систем што сакал да го вглоби во човечкиот живот како универзална слика на душата бил системот на апсолутната љубов и слобода кои извираат едно од друго. Тоа е неговата етичка и морална дијалектика. Од нив произлегуваат уште две есенцијални институции, кои меѓутоа човекот не ги прифатил: тоа се проштевањето и понизноста. За проштевањето тој децидно се изјасни во разграничувањето на новозаветната од старозаветната доктрина, едната што казнува, другата што проштева, но уште поесенцијална од неа е институцијата понизност, која Христос им ја демонстрира на апостолите на Тајната вечера кога им ги мие нозете од што тие се до преплашеност вчудовидени, до ниво на страшно откровение, небаре пред Рилке крикнале со неговиот знаменит стих со кого се отвораат неговите „Дуински елегии“: „Бидејќи што е убавината, освен самиот почеток на страшното“. А тоа е мистичната небесна и истовремено земна убавина на чинот на нивното миење на нозете од Божјиот Син, кој ја отвора најубавата етичка филозофија на животот: секој на секого да му биде слуга, единствениот начин со тоа секој да биде и господар. Тоа е целата смисла на тоа наједноставно и највозвишено откровение, кое, за жал, драг читателу, никогаш не го сфати горделивиот и без божествено покритие човек. Тој никогаш впрочем не успеа да ја направи битната разлика на која инсистираше Христос меѓу понизност и понижение. И така човекот и по Христос остана во глибот на понижението, а не во величието на понизноста преполна со трансцендентална енергија што го крева дрвото на нашето внатрешно Јас кон Бог. Индусите би рекле на Атман кон Брахман. А со институцијата понизност всушност Христос даде на знаење дека во Божјото царство, царство како што го кажа тоа во Говорот на Гората, малите ќе бидат возвишени и слугите ќе се господари оти ја сфатиле филозофијата на понизноста.
Така. А сега нешто за Христос и жените, тема што нерадо ја отвораат во своите црковни проповеди теолозите. Бодлер беше радикално остер дури кога рече дека црквата во еден свој мрачен период жената ја прогласила за „седиште на ѓаволот“. За неа, пак, нашите богомили не мислеле така, таа во нивните тајни обреди чинодејствувала и во сѐ била рамна на мажот, нешто што нејзе воленс-ноленс ѝ го ускратил апостол Павле против кого модерниот феминизам води остра борба.
Така. Но едно е јасно, дека Христос имал жени следбенички, негови ученички, како и апостолите што го следеле и го впивале неговото знаење, а тоа е друга работа зашто ни една од нив не влегла во групата на апостолите. Во Евангелие по Лука, осма глава, се спомнуваат повеќе жени што го следат Христос по селата и градовите во кои тој држи проповед за Божјото царство.
Спомнати се Марија Магделена, Јоана сопругата на Иродовиот управител, Хуза, Сусана и други“. А исто така и на распнувањето на Христос на Голгота доминираат жени, за што нѐ известува евангелистот Марко: А оддалеку гледаа и жени меѓу кои беше Марија Магдалена, Марија мајката на Јаков малиот и на Јосија и Салома, кои одеа по него кога беше во Галилеја, и му служеа, и многу други кои одеа по него во Ерусалим“ (Марко 15:40-43). Па и воскресението по распетието прво, според божјата милост, им се објавува жените, на женското, а не на машкото битие. За тоа нѐ известува апостол Лука: „А тие беа: Марија Магдалена, Јоана, и Марија мајка му на Јаков, и други жени со нив; и, го кажаа тоа на апостолите“ (Лука 24:10). Од сѐ тоа, пак, гледаме, драг читателу, дека во сите убави и драматични мигови на земниот живот на Христос е најприсутна Марија Магдалена, проститутката што со Христовото проштевање на нејзиниот грев, кој не го презрел тој туку го трансцендирал во светлина, станала архетип на идеална невеста на божјиот ерос. Таа е, имено, таа што презрена од сите го препознава Христос во неговото божествено озарение и која од садот од алабастер што ѝ го подарил еден од љубовниците го истура балзамот врз Божјиот син и му ги истрива нозете со својата коса, таа која го препознава него како космички младоженец, а тој неа како најчист кристал од невеста достојна да го осветли небото.
Така. И примерот со Марија Магделена сведочи за тоа дека Христос зрното бисер во кој се крие Божјото царство го препознавал и наоѓал пред сѐ кај грешниците и сиромашните, кај бедните по дух, јуродивите, а не кај интелектуалците, фарисеите и богатите. Тој, имено, знаел дека тие се материјалот на божјата алхемија од кој може да се направи прстенот за раката на Господ. И по оваа потребна дигресија се враќаме пак на темата Христос и жените. И во Светото писмо тие се во заднина на машкиот елемент, кој е предоминантен, каков што е тоа случајот и со Светото Тројство на небото и со апостолите. Изместениот од леглото на својата женска душа феминизам денес не се сетил на тоа, па да собира библиски поени. Не се сетил дека и тука Христос е реформатор на потиснатиот женски принцип дури и од божјото устројство Светото Тројство. Тој длабоко и не помалку од апостолите ги почитува жените рамни на нив, па во тој контекст не е случајно ни тоа што тој прво ним им се јавува по воскресението. Тој многу поубаво и подлабоко од Платон ја видел жената како космички принцип во божјо озарение, како anima mundi. Тој, имено, и мора по сѐ изгледа да им ја шепнал таа голема тајна, тоа големо откритие и на трубадурите дванаесет-тринаесет столетија по неговото вознесение, тајната на „вечно женското“ на Гете и на „Прекрасната Дама“ на Соловјов и Блок. Па и на Данте со Беатриче. А сето тоа, пак, женско космичко озарение е сублимирано во една фокусна точка, присутна како што би рекол Св. Августин во сите женски суштества и именки од биолошкиот и материјалниот свет, но најмногу во Марија од Назарет или Богородица, мајката на Спасителот. Како андрогинско дополнување или комплетирање на осамениот во емотивна и спиритуална синтеза на машкиот и на женскиот принцип сега Богородителката на Новиот Адам природно конечно се вглобува во машкото небесно устројство на Тројството како рамноправен негов член, но секако не во стилот на модерниот исчашен феминизам што го замразил машкиот принцип, а без кој е сакат и женскиот, оти го нема андрогинот, Целината што конечно, појасно од сѐ сега ја воспоставува Марија од Назарет. Богородица.
(продолжува)
