Има ли Демократската унија за интеграција (ДУИ) чувство за држава? Или сè уште живее во матрицата дека секоја институција е продолжена рака на партијата? Последните реакции околу случувањата во Министерството за внатрешни работи не се само политички настап. Тие се класичен симптом на длабоко вкоренета навика за тоа безбедносниот сектор да се третира како терен за политичко позиционирање наместо како столб на државноста. И тука нема простор за релативизирање. Ако ДУИ навистина располага со информации од внатрешната систематизација, тогаш станува збор за сериозно протекување на потенцијално класифицирани податоци. Тоа не е „политичка тема“. Тоа е безбедносен скандал. Ако, пак, не располага, тогаш свесно манипулира со јавноста. Во двата случаја мора да има одговорност. Но уште позагрижувачка е леснотијата со која повторно се вади на маса етничката карта. Рефлекс, веќе виден безброј пати. Секогаш кога аргументите се тенки, се активира наративот за „загрозеност“. Ова не е само политички евтин трик. Ова е опасна стратегија. Затоа што испраќа порака дека во безбедносниот сектор не е важно кој што знае, туку кој што е. Дека професионалноста е секундарна, а припадноста примарна. Тоа не е политика. Тоа е директен удар врз темелите на институционалниот систем. Безбедноста не функционира по етнички формули.
Не постои „албанска“ или „македонска“ оперативна способност. Постои само способност или – нејзино отсуство. Со вакви настапи, ДУИ не брани ничии права. Таа создава клима на недоверба, ги дели вработените и го поткопува моралот во институциите. Полициските службеници не се бројки во етничка табела. Тие се луѓе од кои зависи јавната безбедност. И додека политичките пораки одекнуваат, суштинското прашање останува игнорирано: Дали има „кртови“ во системот? Ако има, тоа е аларм од највисок степен. Тоа значи дека безбедносниот апарат е пробиен однатре. И тоа не се решава со прес-конференции, туку со истраги, санкции и системска чистка. Но токму тука е проблемот. Кога партиите се премногу длабоко вгнездени во институциите, тие стануваат дел од проблемот, а не од решението. Партизацијата на безбедносниот сектор не е апстрактен концепт. Таа има конкретни последици: компромитирани информации, политички притисоци, демотивиран кадар и разнишана доверба. И секој што придонесува за тоа, свесно или несвесно, директно ја ослабува државата. Затоа, прашањето веќе не е дали ДУИ прави политички поени. Прашањето е по која цена. А цената, како и секогаш кога безбедноста се користи за дневна политика, ја плаќаат институциите. И на крајот, се разбира – сите граѓани.
(Авторот е бизнисмен и инвеститор во Германија)
Автор: Доне Прентоски
