Ново истражување сугерира дека нарушувањата во јоносферата, предизвикани од силна сончева активност, може да дејствуваат како активатор за веќе затегнати раседи во Земјината кора. Научниците од Универзитетот во Кјото изнесоа нова провокативна хипотеза: моќните сончеви бури можеби не предизвикуваат директно земјотреси, но би можеле да помогнат во нивното активирање во време кога раседите се веќе на работ на пукање.
Истражувањето претставува теоретски модел што го поврзува вселенското време со геофизичките процеси длабоко во Земјата. Иако авторите нагласуваат дека нивниот модел не е алатка за предвидување земјотреси, тој отвора ново поле за размислување за можната интеракција помеѓу Сонцето и сеизмичката активност. Според предложениот модел, моќните сончеви ерупции и други епизоди на интензивна сончева активност може да ја нарушат јоносферата, електрично наелектризираниот слој на атмосферата. Овие нарушувања може да создадат електрични полиња што, под одредени услови, продираат до кревките раседни зони во Земјината кора. Ако раседот е веќе критично оптоварен, дополнителниот електростатски притисок би можел да биде „последниот поттик“ потребен за да се иницира земјотрес, сугерираат авторите.
Клучот за идејата лежи во необичното електрично однесување на испуканите карпи. Истражувачите претпоставуваат дека пукнатините во кората може да содржат вода под екстремен притисок и температура, можеби во „суперкритична“ состојба. Ваквите зони би можеле да дејствуваат како кондензатор, систем што складира електричен полнеж, поврзувајќи ја површината на Земјата со долната јоносфера. Во такво „глобално електрично коло“, промените во јоносферата би можеле да влијаат на напрегањата во рамките на раседот.
