- Во регионот има многу талентирани музичари кои токму тоа го прават – го почитуваат минатото, но зборуваат на јазикот на денешното време. Затоа, не би рекол дека денешната музика е полоша или подобра од некогашната, туку дека е поинаква. Секое време носи свој израз и свои предизвици. Нашата задача, како автори и музичари, е да ја чуваме суштината на музиката – искреноста, емоцијата и приказната – без разлика на форматот, трендот или платформата преку која таа стигнува до публиката.
Иван Кукиќ е музичар кој заради својот талент, заради посветеноста, но и заради харизматичноста и односот кон публиката ја освојува македонската, но и регионалната музичка сцена, на еден издржан, темелен и ненаметлив начин. За неговиот квалитет доволно зборува фактот што веќе неколку години е член на Влатко Стефановски Трио, а 2025 за него беше успешна и важна година и од професионален и од приватен аспект
По кои убави и добри нешта во вашиот приватен и професионален живот ќе ја паметите 2025?
-Годината што измина ќе ја паметам како година на личен раст, преиспитување и внатрешна стабилизација. Во приватниот живот, 2025 ми донесе поголема свесност за тоа што навистина ми е важно – здравјето, мирот и луѓето со кои го делам секојдневието. Научив повеќе да ја ценам едноставноста, искрените разговори и моментите во кои сум целосно присутен. Односите со блиските станаа подлабоки, а јас станав посвесен за сопствените граници, потреби и вредности, што ми донесе чувство на баланс и зрелост. Во професионалниот живот, 2025 година ќе ја паметам нормално по многубројните концерти со Влатко Стефановски Трио, снимањето на мојот нов албум и многубројните настапи со групата Ју фор ју (Yu For You), многу соработки со колеги од целиот регион и легендарната турнеја што се случи со Индекси на крајот на годината. За мене 2025 година е период на значаен напредок и храброст да направам важни чекори. Ова беше година во која вложив многу труд во личниот развој, стекнав нови знаења и се соочив со предизвици кои ме поттикнаа да излезам од зоната на комфор. Работата ми донесе чувство на исполнетост, особено во моментите кога ги гледав конкретните резултати од вложениот труд и кога сфаќав дека сум поблиску до целите што одамна ги имав зацртано. На крај, 2025 година ќе ја паметам како година што ме научи на трпение, доследност и верба во процесот. И во приватниот и во професионалниот живот, оваа година остави трага како период во кој пораснав како личност, научив да се движам побавно но посигурно, и да ги препознавам убавите нешта дури и во малите, секојдневни победи.
Дипломиравте музичка продукција и дизајн на звук во Белрад. Како дојдовте до одлука да го студирате токму тоа, а не инструмент или соло пеење?
-Одлуката да студирам музичка продукција и дизајн на звук дојде природно, како резултат на мојата долготрајна поврзаност со музиката, но и од желбата да ја разберам подлабоко од една поширока перспектива. Иако инструментите и пеењето отсекогаш биле дел од мојот живот, со текот на времето сфатив дека ме привлекува не само изведбата, туку и сè што се случува „зад сцената“ – како настанува звукот, како се гради аранжманот, како една идеја добива финална форма и емоција. Музичката продукција ми овозможи да ги спојам креативноста и техниката. Наместо да се ограничам на еден инструмент или само на вокал, преку продукцијата добив можност да работам со различни звуци, стилови и изведувачи, и да учествувам во целиот процес на создавање музика – од првата идеја до финалниот запис. Тоа ми даде поголема слобода на изразување и чувство дека можам целосно да ја пренесам музичката визија.
Со какви знаења се стекнавте и какви впечатоци носите од студиите во Белград?
-Студиите во Белград ми овозможија систематски да го надградам знаењето, да стекнам силна техничка основа и да научам како креативната идеја да ја претворам во професионален и современ звук. Денес гледам дека таа одлука ми овозможи поширок пристап кон музиката и ми отвори повеќе можности – и како автор, и како продуцент, и како музичар кој ја разбира целината, а не само еден сегмент од неа. Многу е битно во таа работа да има искусни професори што можат да го пренесат искуството, затоа што музичката продукција многу често бара еден момент на импровизација и на моментална одлука за нештата што се случуваат и решението е само искуството. Јас сум пресреќен што покрај сите професионалци во Академијата на уметностите во Белград е мојот професор Борис Шурлан што несебично го пренесува неговото огромно искуство на изработени музички и филмски проекти и што до ден денес останавме пријатели и соработници и уште учам нови работи и заедно соработуваме на многу проекти.
Со оглед на тоа што преку концертирањето, а и со вашиот музички албум создадовте одлични релации и соработки со еминентни музички имиња од регионов, дали постои музичар со кого не сте соработувале досега, а посакувате тоа да се случи?
-Секако, секогаш постојат музичари за чија работа имам голема почит и со кои би сакал во иднина да соработувам. Мислам дека секоја соработка доаѓа во вистински момент и не се случува по план, туку кога се поклопуваат енергијата, визијата и животната фаза на уметниците. Затоа, не би издвоил конкретно име како „цел“, туку повеќе како желба да се случат искрени и природни соработки. Она што ме привлекува кај потенцијалните соработници е автентичноста и храброста да се биде свој, без разлика на жанрот или форматот. Чест и задоволство ми е кога работам со уметници од регионот кои имаат силен авторски печат, длабочина во изразот и подготвеност за експериментирање и меѓусебно учење. Верувам дека токму од таквите средби се раѓаат најинтересните и највредните музички приказни. Секако, отворен сум и за соработки надвор од регионот, бидејќи музиката нема граници, а секој нов контакт носи нова перспектива. За мене најважно е соработката да биде искрена, инспиративна и да резултира со музика што има емоција и трајна вредност.
Свирите на шест инструменти, гитара, тапани, пијано, контрабас и народни инструменти, компонирате, аранжирате и пеете. Во кое од овие нешта Иван е најмногу свој?
-Сите овие нешта се дел од мене и тешко ми е да ги раздвојам како одделни улоги, бидејќи секоја од нив ме обликувала на различен начин. Сепак, ако треба да издвојам каде сум најмногу свој, тогаш тоа е во моментот кога создавам – кога компонирам и аранжирам. Тогаш природно се спојуваат сите мои музички искуства, инструментите што ги свирам, пејачкото чувство и техничкото знаење, и музиката станува најискрен одраз на тоа што сум. Инструментите за мене се алатки преку кои размислувам и комуницирам. Гитарата ми е најблиска за изразување идеи, пијаното ми помага да ја видам музиката пошироко, тапаните ми го даваат чувството за ритам и енергија, а контрабасот и народните инструменти ми ја будат врската со корените и традицијата. Пеењето, пак, е најдиректниот начин емоцијата да стигне до публиката. Но, токму во процесот на создавање – кога од тишина се раѓа песна – се чувствувам најавтентично. Таму нема поделба на улоги, туку сè функционира како една целина. Затоа би рекол дека јас сум најмногу свој во музиката што ја создавам, а не во еден конкретен инструмент или форма на израз.
Освен по квалитетното музицирање, луѓето ве препознаваат и ве сакаат заради вашата харизма и заради насмевката. Има ли формула да се остане скромен и спонтан и покрај славата што ја носи вашата работа?
-Не мислам дека постои некаква посебна формула, туку повеќе станува збор за односот што го имаш кон луѓето и кон самиот себе. За мене, најважно е да не се заборави зошто воопшто си почнал да се занимаваш со музика – од љубов, од потреба да се изразиш и да споделиш емоција. Кога тоа е во фокусот, славата доаѓа како последица, а не како цел, и тогаш многу полесно е да останеш приземен. Скромноста и спонтаноста доаѓаат и од воспитувањето, но и од свесноста дека секој успех е резултат на многу труд, поддршка и луѓе што стојат зад тебе. Контактот со публиката, разговорите по концертите и секојдневните средби со луѓето ме потсетуваат дека музиката постои токму заради тие човечки моменти, а не заради титули или бројки. Насмевката, пак, е нешто што доаѓа природно кога си искрен со себе и кога го работиш она што го сакаш. Верувам дека додека човек останува љубопитен, благодарен и отворен да учи, нема опасност да се изгуби во сопствениот успех. За мене, најважно е и понатаму да бидам истата личност надвор од сцената каква што сум и на неа – спонтан, пристапен и со почит кон секој што ја чувствува музиката.
И заради вашето потекло од музичко семејство, но и заради вашиот интерес, вие се инспирирате од златното време на екс југословенската и македонската музика. Но, каква е според вас денешната музика во регионов и во светов?
-Музиката денес, и во регионот и во светот, е исклучително разновидна и динамична, можеби повеќе од кога било досега. Живееме во време кога сè е подостапно – жанровите се мешаат, влијанијата патуваат брзо, а младите автори имаат можност самостојно да создаваат и да се изразуваат без големи ограничувања. Тоа носи многу свежина, енергија и храброст за експериментирање, што е несомнено позитивна страна на денешната музичка сцена. Сепак, во исто време, брзината на живеење и потребата за моментален успех често ја ставаат формата пред суштината. Понекогаш се губи длабочината, трпението и вниманието кон деталот, нешта кои го обележаа златното време на екс југословенската и македонската музика – период во кој песните се градеа внимателно, со силни мелодии, текстови и емоционална трајност. Тие песни и денес живеат, токму затоа што биле создадени со искрена потреба да кажат нешто. Верувам дека вистинската вредност е во балансот. Денешната музика има огромен потенцијал кога ќе ја спои современата продукција и новите технологии со автентичноста, мелодијата и емоцијата што ги носи традицијата. Во регионот има многу талентирани музичари кои токму тоа го прават – го почитуваат минатото, но зборуваат на јазикот на денешното време. Затоа, не би рекол дека денешната музика е полоша или подобра од некогашната, туку дека е поинаква. Секое време носи свој израз и свои предизвици. Нашата задача, како автори и музичари, е да ја чуваме суштината на музиката – искреноста, емоцијата и приказната – без разлика на форматот, трендот или платформата преку која таа стигнува до публиката.
Кои се вашите музички ангажмани и планови за 2026.?
-2026 година ја гледам како период на интензивна работа, но и внимателно планирање на следните чекори. Во фокус ќе бидат концертните активности и продолжување на живите настапи, бидејќи контактот со публиката ми е особено важен и токму таму музиката ја добива својата целосна форма. Планирани се настапи и соработки и во регионот, со желба постепено да се прошири присуството и надвор од локалната сцена. Паралелно со тоа, ќе продолжам да работам на нов авторски материјал иако моментално го чекам објавувањето на новиот албум што го снимав 2025 година. Дел од 2026 ќе биде посветен на создавање нови композиции, експериментирање со звук и аранжмани, како и на развој на идеи кои природно произлегуваат од досегашното искуство и инспирација. Целта ми е да создадам музика која ќе биде искрена, современа и верна на мојот авторски израз. Покрај сценските и авторските ангажмани, планирам и активна работа во продукцискиот дел – соработка со други изведувачи, учество во различни музички проекти и понатамошно усовршување во областа на музичката продукција и дизајнот на звук. За мене, 2026 година е замислена како година на континуитет, развој и градење, без брзање, но со јасна визија и отвореност кон нови можности.
Вие сте доказ дека, кога човек вистина нешто љуби и посакува, универзумот му помага да ги оствари своите соништа. Па, што би им препорачале на музичарите кои сега почнуваат и сакаат да изградат свој музички пат?
-Најпрво, би им препорачал искрено да се запрашаат зошто сакаат да се занимаваат со музика. Ако одговорот доаѓа од вистинска љубов и внатрешна потреба, тогаш тоа е најцврстата основа што може да ја имаат. Музиката е долг пат и носи и убави, но и тешки моменти, па токму таа љубов е она што те држи кога резултатите не доаѓаат веднаш. Важно е младите музичари да си дозволат време. Да учат, да грешат и да не се плашат од процесот. Денес постојат многу можности и алатки, но ништо не може да го замени континуираниот труд, дисциплината и желбата постојано да се надградуваш. Не треба да бркаат трендови по секоја цена, туку да работат на сопствениот звук и идентитет, затоа што токму автентичноста е она што најдолго трае. Исто така, би им порачал да бидат трпеливи и скромни. Успехот ретко доаѓа преку ноќ, но секој мал чекор има своја вредност. Да ги почитуваат луѓето со кои работат, да учат од поискусните и да не забораваат дека музиката е заеднички јазик, а не натпревар. Кога си отворен, искрен и доследен на себе, соработките и можностите доаѓаат природно. На крај, би им рекол да веруваат во себе, но и во процесот. Универзумот навистина знае да помогне, но најмногу им помага на оние што се подготвени да работат, да останат доследни и да не се откажуваат од сонот, дури и кога патот изгледа неизвесен. Музиката секогаш го наоѓа својот пат до оние што ѝ пристапуваат со чиста намера и искрено срце.
