Животни
Слепилото кај кучињата може да се појави ненадејно или да се развие постепено, со текот на времето. Сопствениците често забележуваат слепило само кога кучето почнува да се удира во предмети или покажува несигурност во претходно познат простор. Слепилото не е болест сама по себе, туку е последица на разни очни болести или други здравствени проблеми што влијаат на структурите на окото и оптичкиот нерв.
Видот кај кучињата зависи од правилното функционирање на неколку дела од окото – рожницата, леќата, мрежницата и оптичкиот нерв. Кога некој од овие делови е оштетен, кучето може делумно или целосно да го изгуби видот. Најчестите причини за слепило вклучуваат катаракта, глауком, прогресивна атрофија на мрежницата, воспаление на очите, повреди на очите, како и некои општи болести како што е дијабетесот. Кај постарите кучиња, слепилото често е резултат на дегенеративни промени во очите.
Знаците дека кучето го губи видот не се секогаш очигледни на почетокот. Кучето може да стане попретпазливо при движење, да избегнува скали или скокање, да се судри со мебел, да има тешкотии со наоѓање играчки или храна или да покаже зголемена вознемиреност во непознат простор. Некои кучиња повеќе се потпираат на своето сетило за мирис и слух, па затоа почетните знаци може да бидат суптилни. Ветеринарниот преглед е клучен, бидејќи некои причини за слепило може да се забават или третираат ако се откријат навреме. На пример, глаукомот бара итен третман за намалување на притисокот во окото, додека катарактата може да се отстрани хируршки во одредени случаи. Во случај на наследни или дегенеративни заболувања, терапијата го забавува напредувањето на слепилото и го зачувува квалитетот на живот на кучето.
Слепилото не мора да значи лош квалитет на живот. Кучињата се приспособуваат на него изненадувачки добро, бидејќи повеќе се потпираат на други сетила, па затоа мирисот, слухот и допирот стануваат главни водичи во пронаоѓањето на својот пат. Редовното распоредување на мебелот, избегнувањето ненадејни промени во просторот, користењето гласовни команди и одржувањето рутина му помагаат на слепото куче да се чувствува посигурно.
Постои разлика помеѓу ненадејно и постепено слепило. Ненадејното губење на видот обично е резултат на повреда или акутна болест на очите и бара итен ветеринарен преглед. Постепеното слепило се развива бавно, најчесто кај постари кучиња, и може да се види преку промени во однесувањето, како што се нестабилно одење, почести судири со предмети или зголемена анксиозност. За да се олесни животот на слепо куче, корисни се следниве мерки: одржување постојан распоред на мебелот во куќата, користење гласовни команди за водење на кучето низ просторот, игра и стимулација со други сетила – мирис и допир, и безбедна средина, со отстранување опасни пречки или остри рабови.
