Една зимска вечер
Еднолична ми е оваа вечер иако од осветлените прозорци на зградите сѐ уште треперат украсените елки. Како јануарскиот календар да се заморил од премногуте празници, па решил оваа вечер да си даде прездивка, кусо спласнување од човечката возбуда пред спокојната широчина на ѕвездениот свод. Устроените автомобили паркирани по тротоарите немаат намера да се помрднат до следното работно утро кога ова пусто царство на тишината ќе се преполни со зазбифтаните, растрчани гласови на луѓето и возилата.
И тогаш, однекаде, од мракот на неподвижната, осамена вечер, ми се дотркала мислата за кутриот комшија, можеби зашто пред некој ден, заедно со чичко Михајло, како најблиски соседи, нѐ викнаа на разговор во полициска станица. Во канцеларијата нѐ прими инспекторка со виткана фарбана коса, облечена во сив костим со дворедно закопчување, на околу четириесетина години, што со сериозен глас нѐ праша каков впечаток ни оставал комшијата во деновите пред исчезнувањето. Сакав да ѝ го прераскажам неговото признание за доцнењата на состаноците во понеделник и мојот предлог како тоа да го избегне, но додека, со извесна трема, смислував како да го заустам тоа, чичко Михајло веќе ме престигна: – Можно е човек да згреши, ама комшијата, како да кажам, беше човек на своја рака. – Да? – Па, како да кажам, еднаш, не беше одамна, минатиот месец, го поздравувам по скалите, му велам комшо парното не работи, ќе се смрзнеме. А тој мртов ладен ми вели па што, јас и така по цел ден не сум дома. – Така ли? – промрморе инспекторката. – Да, да, како да кажам, беше во својот свет, иако љубезен, пристоен човек. Инаку јас го сретнувам така, ретко, по ходниците, на скали. Знаете, јас рано станувам, си спремам кафенце и оние други утрински работи, додека не се раздвижиле моиве, многу сме, по станот, па после појадокот, си правам прошетка по маалото, најчесто одам до „Шаман“… – „Шаман“? – Тоа е, како да кажам, едно наше маалско кафанче, каде што се собираме на муабет, со ракивче, кафе, јас своето го испив дома сабајле, па најчесто си земам чај…
Забележав дека инспекторката го гледа, ама не го слуша, потоа остро го заврте погледот кон мене: – А вие? Што имате да ми кажете за исчезнатиот?
Ѝ го прераскажав разговорот за доцнењето на состаноците во понеделник, само што не можев да се сетам на името на неговиот колега од работа со кого најмногу се зближил.
– Оливер. Оливер Поповски. – ме прекина и почна нешто да запишува во тефтерот: – Не брзајте толку. Пополека.
Продолжи да ме потпрашува и да запишува, не обѕирајќи се на чичко Михајло, кој, принуден да молчи, се врткаше на следното столче.
– Пак ќе ве викнам – ми рече по половина час – Го имаме бројот на вашиот мобилен.
Сега, среде темната, пуста улица, како и тогаш, по излегувањето од станицата, ме нападнаа слични прашања што не се осмелив да ѝ ги поставам на инспекторката: – Зарем го немаат неговиот телефонски број? Каде се изгуби човекот? Да не е киднапиран? Што ако настрадал во сообраќајка, а возачот му го фрлил телото во некоја вукојебина?
Не ни забележав дека сум го забрзал чекорот. Ја навлеков под уши зимската капа и побрзав кон дома.
жена на мостот
Кога конечно излезе од станот на сестра ѝ (која за цело време, за двата часа додека докторот со мобилниот во раце ѝ држеше реферат за некои познати и непознати киднапирања како оние со Мадуро, Мис Стон, Чарлс Линдберг и Милован Дебелиот, се појави само еднаш, на пат кон тоалетот, да им каже: – Убаво се забавувате? и веднаш да се врати кон своето „работно катче“), таа побрза кон Градскиот парк и таму, минувајќи по изгазените земјани патеки меѓу дрвјата, дојде до пешачкото мовче преку Вардар.
Се потпре на десната ограда на мовчето: Вардар ѝ заличи на надојдена густа планинска река, поткрената со бранови што тука и таму создаваа бела пена, па така затрчана нагло удираше во столбовите на Камени мост и потоа се делеше во две теченија, што минувајќи под сводовите на мостот, повторно се спојуваа на другата страна.
Драматичната глетка ја одвлече надвор од гласните турканици по градските улици и таа, со ширум отворени очи, бришејќи го околниот свет, замаена стоеше над реката, додека не ѝ сврти во главата и трепкајќи, не се тргна од оградата.
