Рецензија: Од книжевна инспирација до филм што ја редефинира интимната историска драма
- Самата приказна, инспирирана од романот на Меги О’Фарел, го зема историскиот факт за смртта на синот на Вилијам Шекспир и го трансформира во длабоко лична и речиси метафизичка студија за тагата. Наместо да го следи славниот драматург, филмот се фокусира на неговата сопруга Агнес, лик што Бакли го обликува како жена поврзана со природата, со интуицијата и со невидливите сили што го обликуваат светот. Смртта на малиот Хамнет не е само настан туку точка на распаѓање, од која се разлева болка низ секој агол од нивниот дом и низ секој однос
Триумфот на Џеси Бакли на 98-то доделување на наградите на Академијата, каде што ја освои наградата за најдобра женска улога, изгледа како логична кулминација на една внимателно градена кариера. Публиката ја запозна преку филмови како „Дивата роза“, каде што нејзиниот глас и енергија беа неодоливи, потоа преку суптилната и вознемирувачка игра во „Размислувам за крај на нештата“, како и преку номинираната за „Оскар“ споредна улога во „Загубената ќерка“. Со „Хамнет“, таа конечно ја добива улогата што не само што ја дефинира туку и ја лансира во актерската елита, носејќи лик што пулсира со живот, болка и историја.
Филмот „Хамнет“ влезе во оскаровската трка како еден од најсериозните кандидати, собирајќи вкупно осум номинации меѓу кои за најдобар филм, режија за Клои Жао, адаптирано сценарио, оригинална музика, сценографија, костимографија и кастинг, но на крајот во злато ја претвори само актерската доминација на Бакли. Сепак, вистинската приказна за „Хамнет“ се одвива надвор од театарот „Долби“, каде што филмот веќе имаше изградено статус на миленик на сезоната со победи на „Златен Глобус“, БАФТА и на Наградите на здружението на филмски актери, како и со признанието од публиката на Интернационалниот филмски фестивал во Торонто, што ретко им се случува на вакви тивки интроспективни драми.
За Клои Жао, ова претставува враќање кон нејзините корени по експериментот со холивудскиот спектакл „Вечни“ и логично продолжение на нејзиниот триумф со „Земја на номади“, филм што ѝ донесе „Оскар“ за режија и ја позиционираше како еден од најпрепознатливите авторски гласови на современото кино. Во „Хамнет“ таа повторно ја демонстрира својата способност да ја претвори тишината во драматургија, просторот во емоција и секојдневието во поезија, најавувајќи дека и нејзините идни проекти ќе продолжат да балансираат меѓу интимното и универзалното.
Самата приказна, инспирирана од романот на Меги О’Фарел, го зема историскиот факт за смртта на синот на Вилијам Шекспир и го трансформира во длабоко лична и речиси метафизичка студија за тагата. Наместо да го следи славниот драматург, филмот се фокусира на неговата сопруга Агнес, лик што Бакли го обликува како жена поврзана со природата, со интуицијата и со невидливите сили што го обликуваат светот. Смртта на малиот Хамнет не е само настан туку точка на распаѓање, од која се разлева болка низ секој агол од нивниот дом и низ секој однос.
Во таа емотивна топографија, Пол Мескал го игра Шекспир како фигура што истовремено е присутна и отсутна, човек оттурнат од сопствената неспособност да се соочи со загубата, додека Емили Вотсон внесува слој на традиција и тивок авторитет, а Џо Алвин се појавува како суптилен, но значаен дел од мрежата на односи. Сепак, сите тие кружат околу Бакли, чија изведба е толку физички присутна што речиси може да се почувствува нејзиното дишење, односно нејзиниот болен напор да ја задржи реалноста недопрена.
Визуелно, филмот е вистинска сликарска композиција, со камера што ја користи природната светлина како примарен изразен елемент, создавајќи кадри што наликуваат на ренесансни платна. Музиката, суптилна и ненаметлива, изгледа како ехо на емоциите наместо како нивен водич, додека сценариото свесно ја избегнува класичната наративна структура и се потпира на фрагменти, повторувања и тивки паузи, како да сака да ја имитира самата природа на сеќавањето и тагата. Продукциски, филмот е прецизно изработен до најситен детаљ, од костимите до сценографијата, создавајќи автентичен свет што не изгледа како реконструкција туку како живо време.
„Хамнет“ е филм што не нуди лесни одговори ниту класична катарза, туку бара од гледачот трпение и емотивна отвореност и токму во тоа лежи неговата големина, но и неговата најчеста критика. Дел од критичарите го сметаа темпото за пребавно, а наративот за премногу фрагментиран, додека други токму во тие квалитети ја препознаа неговата автентичност и храброст. На крајот, „Хамнет“ останува дело што не се труди да им се допадне на сите, туку да остави трага кај оние што се подготвени да го почувствуваат, па токму затоа заслужено се наметнува како еден од најдобрите и највпечатливи филмови на годината.
